Drengjakór Breiðholts, þetta fyrirbæri sem fyrst var stofnað í hálfgerðu gríni en varð svo að alvöru hefur að ég held gert allt það sem að tónlistarmenn þurfa að gera til að teljast fullgildir meðlimir í Frægðarhöll Poppsins á Íslandi.

Drengjakórinn hefur afrekað meira en margir listamenn sem við teljum til popplandsliðsins.

- Syngja fyrir fullu húsi á Nasa. CHECK

- Eiga lag á topplista Rásar 2. CHECK

- Eiga lag á topplista Bylgjunnar. CHECK

- Syngja fyrir fullri Laugardagshöll. CHECK

- Syngja á metsöluplötu. CHECK

- Syngja í Hallgrímskirkju. CHECK

- Syngja í Kastljósi. CHECK

Næst hlýtur það að vera Radio City Music Hall eða Madison Square Garden.

Það er eitt að vera stóryrtur, rífa kjaft við messaguttann og svo að þurfa að horfa í augun á skepnu undirdjúpanna. Slagurinn var þungur og tók á en klárlega sigraði síðuhaldari þessa undraveru hafsins.

Tónlistarmaðurinn Toggi toppaði þó veiðiferðina þegar að hann veiddi máv sem þó var sleppt enda styðjum við drengirnir sjálfbærar veiðar og viljum ekki raska hringrás náttúrunnar.

Skepnan kallast Steinbítur

Fyrir mann eins og mig er stórt stökk að þurfa að hlúa að steinsteypu og tréverki. Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég unnið lengur til þess að þurfa ekki að smíða en ég er allt í einu byrjaður að hætta fyrr og fara frá vinnu til að fara heim og smíða. Það kallast ótrúleg þroskamerki.

Á L37 er nefnilega pallur, uþb 60fm pallur sem þarf að hlúa að og passa að sé tilbúin að takast á við veturinn. Fyrir mann með tíu þumalputta er þetta stórt og mikið verk en með góðri aðstoð getur tíu þumalputtamaðurinn verið ágætis handlangari og klárað það sem þarf að klára fyrir veturinn.

Það eina sem er eftir núna er að bera á helvítis pallinn og þá er verkinu lokið. Fyrir hálfu ári vissi ég varla hvað stormjárn var en núna veit ég það ásamt því að ég get auðveldlega sagað, borað og skellt í pall. Ekki svo flókið þegar að húsasmíðameistari með 50 ára starfsreynslu segir manni til verka. Stormjárn fyrir áhugasama kemur þó pallasmíð ekkert við, bara orð sem ég kann og vildi henda fram.

Þegar borið er á pall á sá sem það gerir að fá bjór, það er í kjarasamningum og algjör grunn forsenda þess að verkið sé vel unnið og af natni.

Myndarlegri smið finnur þú ekki, klassísk hönd á mjöðm og rafknúið tryllitæki í hendi.

Nýjasta plata Arcade Fire er góð. Hún er þó af þeim toga að platan grípur mann ekki við fyrstu hlustun heldur þarf maður að renna henni nokkrum sinnum í gegn og þá allt í smellur hún. Á plötunni er engin augljós hittari heldur er platan öll góð sem heildstæð plata.

Þannig plötur fíla ég.

Meira svona takk.

Ef það er að vefjast eitthvað fyrir fólki að þá eru sjónvarpsþættirnir The Modern Family skylduáhorf. Betri en How I Met Your Mother og betri en Big Bang Theory, bara það fyndnasta sem í boði er.

Ég er algjör sökker fyrir svona Incredible Machine dóti. Skemmir svo ekki að lagið er gott og þar með er þetta frábært tónlistarmyndband.

Frægðarsól Írsku sveitarinnar The Cranberries reis hæst árin 1992 til 1995 með smellum á borð við Zombie, Linger og Dreams. Sveitin er víst enn að þó í mýflugu mynd en það verður ekki fjallað um það hér. Hér er tóndæmi dagsins þó með Crannberries ívafi enda lagið úr þeirra smiðju.

Passion Pit er sveit sem er rómuð af mp3 bloggurum um heim allan, gáfu út hina ágætu Manners plötu í fyrra. Þeir flytja tóndæmi dagsins og það ekkert smá hlustendavænt lag.

Taka hér Cranberrie lagið Dreams og gera að sínu ala Sigga Beinteins.

Passion Pit – Dreams

Reglulega fer ég í gegn um þau YouTube myndbönd sem að ég hef sett í favorites. Þar má finna þvílíka gullmola, allir tengdir tónlist.

Því er ekki úr vegi að skella einum inn hér. Hann hefur komið inn hér áður en það er allt í lagi að setja hann inn aftur, snilldin er slík.

Kvöldið er 16.mars 2004. Það er verið að taka menn inn í frægðarhöll Rokk og Rólsins og þar fór fremstur Prince ásamt George Harrison, ZZ Top ásamt fleirum.

Jeff Lynne, Tom Petty, Steve Winwood, Dhani Harrison ásamt Prince telja því í og taka While My Guitar Gently Weeps. Gítarsólóið hjá Prince er guðdómlegt, gjörsamlega!

Fallegt, þarf ekki að segja meira.

Bjarni Fritzson, handknattleiksmaður en umfram allt Breiðhyltingur tók um daginn göngutúr um æskuslóðir sínar í Seljahverfinu ásamt syni sínum. Bjarni vildi sýna honum hvar hann hefði alið manninn og leikið sér sem strákur. Sú sjón sem að Bjarni sá var ekki alveg sú sem hann átti von á. Það sem hann sá var að hverfið hans, æskustöðvarnar þar sem allur þessi góði vinskapur og leikir höfðu farið fram var undir fullkominni niðurníslu.

Leikvellir, græn svæði og göngustígar var allt búið að grotna niður og aðeins stóð eftir minningin um að þarna hafði verið gaman að leika sér.

Bjarni tók sig því til og myndaði ósköpin og gerði þessu góð skil svo eftir var tekið. En hann lét þar ekki við sitja heldur fékk vini sína, mig þar á meðan til að taka annan eins rúnt um sínar æskuslóðir.

Það var því úr að ég gekk um Bakkahverfið mitt fallega, Jói Jökull tók Hólana, Tryggvi tók Fellin og þannig gátum við lokað hringnum og átt sameiginlega skýrslu um ástand Breiðholtsins alls. Eina sem ég sé eftir er að hafa ekki labbað í gegnum Stekkina líka, maður lék sér þar nóg sem krakki til að geta gert þeim sömu skil en ég verð bara að eiga það inni.

Ástand Breiðholtsins er ekki upp á marga fiska. Allir þessir fjölmörgu leikvellir, fótbolta og körfuvboltavelir og græn svæði liggja öll undir skemmdum þannig að á fæstum þeirra er hægt að leika sér að einhverju viti. Sum þeirra eru í raun og veru bara hættleg börnum. Nóg er nú af leikvöllunum og þar sem manni sárnar kannski hvað mest er umhirðuleysið. Það eru sömu körfurnar og mörkin við alla þessa velli og hafa verið í 20 ár.

Það er ekki dýrt fyrir Reykjavíkurborg að laga þessa fjölmörgu velli, það er í raun ódýrara til lengri tíma litið að hafa vellina í lagi og taka skurk á þeim á hverju sumri frekar en að láta þá grotna svona niður, alla með tölu og þannig þurfa að taka grettistak til að geta sett þá í samt horf.

Við strákarnir, Synir Breiðholts tókum okkur því til og afhentum nýrri borgarstjórn skýrslu okkar um Breiðholtið okkar. Við sem þarna ólumst upp og erum allir brottfluttnir viljum samt ekki sjá hverfið okkar svona. Breiðholtið á inni hjá okkur að við gerum okkar fyrir það þegar það hefur gefið okkur svona mikið. Í fyrsta lagi var auðvelt að fá fjölmiðlana með okkur enda grasrótarstarf sem þetta alltaf góðar fréttir, menn taka alltaf vel í jákvæðar fréttir. Í öðru lagi er að fá íbúana með okkur og í framhaldinu má fá borgina með okkur.

Þetta endar allt hjá borginni, vellirnir og svæðin eru hennar og því á hennar ábyrgð að hafa þetta í lagi. Enn er nóg af börnum í Breiðholti, þessu fjölmennasta hverfi Reykjavíkur og þar með landsins og þannig verður það alltaf. Börnin þurfa leiksvæði og ekki skemmir ef að leiksvæðin eru góð, þau þurfa ekki hoppukastala og vatnsrennibrautir heldur dugar börnum að hafa ágætis leikvelli og sparkvelli, en þeir þurfa að vera í lagi.

Svo er að lemja járnið á meðan það er heitt og gefast ekki upp.

Við erum rétt að byrja.

Fyrir sjö vikum og þremur dögum betur varð ég pabbi. Það er vægast sagt ansi mikið mjög magnað fyrirbæri. Að veita einhverjum svona mikil óskilyrðislausa ást upp úr þurru er ótrúlegur hlutur og hjartað í manni sekkur ofan í ökkla um leið og maður heyrir votta fyrir gráti eða einhverju slíku.

Þó er eitt og annað sem þarf að skrásetja svo að það gleymist ekki.

• Dóttir mín fæddist tveimur vikum fyrir tímann. Ákveðið hafði verið að ég myndi fara á árshátíð Símans akkúrat tveim vikum fyrir settan dag og hefði smá útivistarleyfi. Dóttir mín hafði þannig af mér síðasta fylleríð áður en hún átti að koma í heiminn.

Í staðinn ætla ég að banna Stúlku Guðmundsdóttur að fara á fyrsta busaballið í menntaskóla.

• Stúlka Guðmundsdóttir vill helst vera á öxlinni hjá mér fyrir utan að fá að drekka hjá móður sinni. Ef hún fær í magann eða líður eitthvað furðulega er bara einn staður sem að róar hana og það er öxlin hjá mér. Það þýðir að fötin mín verða öll útslefuð eða mjólkurblettuð. Skiptir engu hvort að taubleyja sé höfð á öxlinni eða ekki.

Kostnaður sem þessu fylgir verður tekinn af fermingarpeningum hennar.

• Litla stelpan mín mun ekki fá að deita stráka sem heita Tristan.

Það er bara prinsipp mál.

Annars gengur eins og í sögu og Stúlka Guðmunds braggast vel, enda ekki annað hægt þar sem genasamsetning hennar er með eindæmum góð.

Fyrir nærri níu árum síðan gekk ungur maður inná kaffistofuna í vinnunni hjá mér og var að hefja þar störf sem sumarstarfsmaður. Ég þekkti manninn ekki en hafði séð honum bregða fyrir á öðrum vettvangi og strax fengið æluna upp í háls. Þess vegna hugsaði ég strax hvað þetta fífl væri nú að gera hér á mínum heimavelli, hann yrði ekki velkominn.

Eftir smá tíma gat ég þó ekki annað en hlegið með þessum dreng sem ég þó hataði. Hann t.d. hafði nær botnlausa þekkingu á forsetum Bandaríkjanna, í raun svo mikla þekkingu hafði hann að ég hélt á stundum að hann væri einhverfur. Svo þegar tíminn leið enn frekar vorum við allt í einu orðnir vinir enda var hann þegar allt kom til alls sá samstarfsmaður minn sem ég átti mest sameiginlegt með.

Hann er einn af mínum bestu vinum og sá eini sem ég get grátið á öxlia hjá þegar að Jack Bauer á bágt. Hann skilur mig þegar ég kvarta yfir stjórnunarstíl CTU og gæðaferlum þeirrar ágætu stofnunar.

Guðfinnur Ólafur Einarsson, Guffi er afmælisbarn dagsins. Þessi ungi maður kann að halda upp á afmælið sitt og hefur alltaf gert. Hann gerir það á þann hátt að ekki er annað hægt en að dáðst að því. Hann nefnilega setur sig alltaf í fyrsta sætið þegar hann á afmæli og tekur sér frí frá vinnu og gerir það sem hann einn vill gera, hans er dagurinn.

Til hamingju með daginn vinur, dagurinn er þinn.

Í dag hef ég bloggað í 10 ár.

Það þykir mér nokkuð merkilegt.

Afmælisbarnið er að heiman á afmælisdaginn.

Það er erfitt að skrifa niður þessi orð, það getur stundum hreinlega verið svo erfitt að kveðja.

Það ætti kannski ekki að vera svo erfitt í þetta skiptið þar sem maður vissi í tíma hvernig þetta myndi fara en einhvern veginn er maður ekki tilbúinn þegar að kallið svo kemur. Það er bara einfaldlega alltaf svo sárt að missa einhver sér nákomin.

Þetta voru bara átta dagar sem við áttum saman. Átta frábærir dagar sem liðu meira eins og átta ár. Þú gast alltaf fengið mig til að rísa upp af eftirvæntingu, eitthvað sem fáir geta og munu geta. Ég beið alltaf jafn spenntur eftir því að þú kæmir í heimsókn, svona eins og maður var lítill og fékk að fara með afa í vinnuna því maður vissi að það endaði með heimsókn í Dairy Queen.

Jack Bauer og sjónvarpsþátturinn 24 hefur lokið göngu sinni. Einhverjir segja loksins en það eru þeir sem raunverulega skilja ekki þessa þætti. Þetta er eitthvað það besta sjónvarpsefni sem hægt er að sjá. Það hefur engin hryðjuverkaárás verið framin í Bandaríkjunum síðan að 24 hóf göngu sína, ég er viss um að núna fer eitthvað að gera í henni stóru Ameríku.

Ég þakka samfylgdina, opna skeljaraðgang og opna eina “socket” bara í tilefni dagsins.

Guð minn góður.

Ég er orðinn að honum Þóri, mínum erkióvini þegar ég var lítill og bjó í Blöndubakka.

Þórir var maður sem bjó á þriðju hæð í Blöndubakka 18. Hann hafði búið þarna frá upphafi og svokallaður frumbyggi í Bakkahverfinu. Þar með taldi hann sig geta sett sig upp á ákveðinn stall.

Hann taldi það t.d. svo að stóri grasbalinn í garðinum væri hans eign og það gengi ekki upp að við strákarnir værum að spila fótbolta, krokket, stórfiskaleik, sto og hvað þetta allt heitir því það jú spændi upp grasinu sem hann hefði átt sinn hlut í að láta vaxa svo myndarlega þarna.

Þessum manni hlýddi ég aldrei enda vissi ég að hann átti þetta gras ekki einn og hafði engan rétt til að stjórna því hver skyldi stíga á grasið og á hvaða forsendum. Ég man að ég sagði einu sinni við hann að ákveðnu horni á grasinu, við ljósastaurinn skyldi ég ekki stíga, það væri ca. hans hluti af öllu túninu. Eftir það hætti hann að yrða á mig og ræða þetta mál heldur horfði á mann út um gluggann með vanþóknunarsvip.

Núna vill svo til að strákar í húsinu eru að spila fótbolta 1 á móti 1 og beint fyrir utan svefnherbergisgluggann minn. Sá veggur telst nokkuð góður til að spila hinn frábæra leik Viðstöðulaust og það kann ég ekki að meta kl 10 á morgnana. Enn verra finnst mér þegar ég sé boltann skoppa af veggnum, framhjá þeim sem átti að taka við honum og á bílinn minn eða aðra bíla á planinu.

Ég fór þess vegna út og breyttist í Þóri. Sagði að þetta gengi ekki og það myndu bara skemmast bílar og það yrði bara vesen og því væri best að færa sig aðeins neðar í götuna á enn stærra gras og þar mætti sko spila. Þetta var samþykkt, þó með smá vott af skilningsleysi.

Daginn eftir um 10:30 voru strákarnir mættir aftur á sinn stað og byrjaðir að spila fyrir utan svefnherbergisgluggann minn.

Ég sé að ég er ekki einn um það að vilja ekki hlýða fúlum gömlum köllum í húsinu.

Þann 24.apríl fæddist okkur Kristínu lítil stúlka, Stúlka Guðmundsdóttir öllu heldur. Hún kom eiginlega upp úr þurru þar sem Kristín var gengin 38 vikur þegar hríðirnar fóru af stað og allir voru búnir að undirbúa okkur fyrir 40 til 42 vikur sem væri barasta eðlilegt fyrir fyrsta barn.

Veran uppi á fæðingardeild, alls 24 og hálfur klukkutími frá því að við mættum á svæðið og þangað til að Stúlka Guðmundsdóttir mætti á svæðið voru ótrúlegir. Auðvitað erfiðir en samt leið þetta allt svo furðu hratt og ber sérstaklega að þakka ótrúlegu starfsfólki á fæðingardeild og í Hreiðrinu fyrir það. Ekki bara að þetta fólk veit upp á hár hvað það er að gera heldur er öll hegðun þeirra og fas af þeim toga að manni finnst hálfpartinn að maður sé heima hjá sér og þau að koma í heimsókn en ekki að maður sé á þeirra svæði.

Ég átti alltaf það lúxus vandamál að eiga inni mikið sumarfrí þannig að núna er ég í tveggja mánaðar sumarfríi til að vera með Kristínu og Stúlku Guðmundsdóttur. Það er nokkuð magnað verð ég að segja. Í fyrsta lagi er ótrúlegt hvað maður getur bara setið, staðið og legið og starað á litlu stelpuna sína og fylgst með öllum þessum hreyfingum, svipum í andliti og hljóðum sem hún gefur frá sér og í öðru lagi er ótrúlega gott að geta hjálpað Kristínu, aðstoðað hana eftir þessa raun sem að fæðingin er og gert litlu fjölskyldunni það auðveldara að koma sér í rútínu.

Stúlka Guðmundsdóttir sefur að öllu jöfnu um 20 tíma á sólarhring, stundum meira og örsjaldan minna. Hún hefur tekið klassískar andvöku nætur þar sem foreldrarnir hafa verið að deyja úr þreytu og illa skilið hvað er að angra hana. Hún skilur hvorki Íslensku, Dönsku, Ensku né Spænsku og því reynir maður allt sem hægt er til að svæfa stelpuna. Oftast virkar bara hið klassíska “labba um íbúðina með barn á öxl” trikk en það er tímafrekt en þó mjög gefandi en svo um leið og maður leggur hana frá sér býður hún góðan dag.

Í þessu leyfi mínu hef ég svo ekki horft jafn mikið á NBA úrslit á ævi minni, ég held að ég hafi varla misst af leik. Því ber að sjálfsögðu að fagna.

Pabbi minn er endalaus uppspretta gleði og gamansagna. Venjulega er hann þó uppsprettan alveg óvart, það er eiginlega það sem gerir hann svona mikið yndi.

Pabbi er notandi á Facebook en hann verður seint talin til stórnotenda enda ekki enn búin að setja upp mynd af sér þar inni og skilur ekki alveg tilgangin með þessu öllu saman.

Tilkynning á veggnum hans hefur vakið mikla lukku síðustu daga þegar hann tilkynnti um að hann væri giftur Erlu. Tilkynningin var ekki að láta vita að hann og mamma væru gift heldur var maðurinn að básúna að hans kona héti Erla. Ekki bara einhver Erla heldur Erla mágkona mín sem hefur verið tengdadóttir pabba í 15 ár eða svo. Til að toppa þetta kommentar svo mamma við þessa tilkynningu og skilur ekki alveg hvað er að gerast.

Pabbi skilur ekki enn hvernig þetta gerðist og veit ekki hvernig hann fór að þessu og vill helst ekki kannast við að hafa verið að fikta í þessum stillingum.

Það hefur aldrei verið mín sterkasta hlið að ditta að hlutunum enda verkvit mitt ekki af þeim toga að það nýtist með hamri og málningarbursta. Það nýtist betur í tækjum og tólum en í því verklega striti sem fylgir steinsteypu.

Því hefur ótrúlega miklum fróðleik verið troðið í hausinn á mér síðustu vikur enda drengurinn verið í fullu að græja og gera það sem fylgir því að eiga fasteign. Það eru t.d. bara um það bil fimm vikur síðan ég lærði orðið stormjárn og get núna beygt það í öllum föllum með og án greinis.

Maður kann því að meta þann verðmæta fjársjóð sem pabbar eru, bæði minn eigins og tengdapabbi. Þeir kunna og vita allt og geta besservissað ofan í hvorn annan út í hið óendanlega. Þeir horfa á skrúfur og vita málin á þeim, luma á efnum sem ég get ekki stafsett í sínum geymslum og gætu eflaust byggt heilt hús út frá því sem þeir geyma í þeim.

Eftir þessa eldskírn er ég samt orðin klárari en ég var. Er bara strax byrjaður að hlakka til að bera á sólpallinn í sumar, þá hlýtur maður að fá bjór.

Það er alltaf fallegt þegar að menn eru gerðir ódauðlegir á plakati. James Johnson hjá Chicago Bulls er samt eflaust ekki sammála mér.

Fyrir 30 árum síðan varð ég til. Þá fjárfestu foreldrar mínir í forláta Tripp Trapp stól fyrir dúllann sinn sem síðan hefur verið notaður á Jóh setrinu fyrir barnabörn og önnur börn.

Nú þegar að erfinginn er á leiðinni tókum við stólinn og pússuðum hann upp og sprautuðum. Hann er eins og nýr og ekki að sjá að sjá að hann sé að verða þrítugur eins og upprunalegi eigandinn. Flottur stóll klárlega en enn flottari þegar það er saga á bakvið hann.

Hér má sjá krúttsprengjuna sjálfa í stólnum.

Hér má svo sjá stólinn eftir yfirhalninguna.

Í dag fórum við Kiddi bróðir að kveðja gamlan kennara úr Breiðholtsskóla sem dó 6.apríl langt fyrir aldur fram. Björn Árna var skemmtilegur kennari en líka talin einn sá strangasti. Vissulega var hann strangur eftir á að hyggja var það auðvitað nauðsynlegt að beita réttlátum aga á okkur krakkana, við gátum verið hrikaleg. Ekki ég kannski en sumir klárlega.

Frá Breiðholtsskóla árunum er Björn Árna einn af þeim kennurum sem maður gleymir aldrei. Það var skemmtilegt að hitta alla gömlu kennarana sem sumir mundu strax eftir manni þó að aðrir hafi verið lengur að kveikja. Það er víst svo að maður hefur eitthvað breyst eftir öll þessi ár.

Ég skrifaði litla minningargrein, mér fannst það einhvern veginn svo sjálfsagt og í senn nauðsynlegt að gera það.

Leyfi henni að fylgja með.

Í dag kveð ég gamlan vin minn Björn Árnason, kennara. Ég segi vin minn þrátt fyrir að vinskapur okkar hafi verið bundinn við tíma minn í Breiðholtsskóla. Ég, þar sem nemandi og hann sem kennari. Ég var kannski ekki alltaf sammála honum eða alltaf í uppáhaldi í tímum hjá honum. Ég átti það til að tala hátt og mikið og þá gat það gerst að honum fannst ég trufla kennslu einhverra hluta vegna og það endaði alltaf með því að ég lækkaði róminn og fór að fylgjast með, stundum tilneyddur. En inn á milli og í þáttöku minni í félagslífi skólans náðum við vel saman og þá kynntist ég betur þessum góða manni utan skólastofunnar.

Þegar maður hugsar til baka, til þeirra ára sem ég átti í skólanum eru það alltaf sömu nöfnin sem upp koma í hugann. Björn Árna er þar efstur á blaði ásamt Ragga,Jóa Atla og Hildi. Eftir Breiðholtsskóla sá ég líka betur og betur hversu góðir kennarar þar voru, og ekki bara góðir kennarar heldur líka svo gott fólk sem vildi manni aðeins vel og var að reyna að gera sitt allra besta fyrir unglinga sem töldu þetta allt stundum óþarft. Þó að Björn hafi kennt mér í mörg ár þá gat hann einhverra hluta vegna alls ekki munað hvað ég hét. Þegar við hittumst á förnum vegi einhverjum árum seinna breyttist það heldur ekki, alltaf skyldi ég bara vera litli bróðir Kidda og Óla. Eins og þeir eldri bræður mínir, sem ekki áttu það til að tala jafn mikið og stóðu sig eflaust betur en ég væru bara meiri menn að hans skapi. Það skyggði þó ekki á að alltaf spurði hann með áhuga hvað væri að frétta af mér og mínum og spurði um alla með nafni.

Mér er það einna minnistæðast úr tímum hjá Birni þegar við krakkarnir fengum afhent í skólanum hefti sem að innihélt barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna. Fyrir barn eins og mig var þessi sáttmáli eins og himnasending því þar stóð að öll börn mættu tjá sig að vild jafnt við fullorðna og það væri hreinlega bannað að hefta tjáningafrelsi þeirra. Þetta var eitthvað sem að Björn gat illa við unað í sinni skólastofu, þetta hefti hafði ekkert gildi í hans augum. Stuttu seinna var þetta hefti komið ofan í tunnu og eftir sat ég tómhentur og mállaus. Ég man að mér fannst sérstaklega ósanngjarnt að sami aðili setti regluna, dæmdi og framfylgdi henni og það allt framkvæmt af fullkomnum geðþótta.

Ef ég væri kennari í dag mundi ég ekki vilja hafa sjálfan mig fyrir 16 árum sem nemanda, ég hefði ekki þolinmæði í slíkt, sem sýnir hversu mikla þolinmæði Björn hafði fyrir málóðum strákum eins og mér sem alltaf hafði eitthvað til málanna að leggja. Sama hvort umræðuefnið var freðmýrar, Napoleon eða hvort það ætti ekki að hleypa okkur krökkunum fyrr úr tíma til að ná körfuboltavellinum.

Björn Árnason var kennari af þeim toga að maður vildi ekki valda honum vonbrigðum, maður vildi standa sig vel í einu og öllu. Hann hafði gert allt sitt og átti því það inni að maður reyndi að skila sínu á móti. Fyrir hönd bræðra minna og foreldra votta ég eiginkonu Björns, börnum og fjölskyldu þeirra okkar dýpstu samúð.

Það getur verið erfitt að segja nei við sex ára frænku sína þegar hún horfir á mann með sakleysislegum augum og biður mann að spila með sér tölvuleikinn Just Dance !

Enn erfiðara er að segja nei þegar maður veit að maður er fæddur náttúrulegur dansari enda vita allir viti bornir menn að dansinn er í  mjöðmunum og heitu blóðinu. Enda sýndi stigaskorið að ég, Óli Jóh og Lísa erum öll dansarar frá náttúrunnar hendi.

Myndirnar tala sínu máli,

Áhugasamir geta smellt á myndirnar til að sjá þær stærri. Svona ef einhver hefur áhuga.

Internetið er troðfullt af sjónvarpsefni úr japönsku sjónvarpi. Hvort sem um er að ræða mannlegann Tetris, fyrirmynd Wipeout þáttanna, vakningar eða bara það mesta rugl sem til er.

Við sjáum dæmi.

Edward Sharpe and The Magnetic Zeros fá þann mikla heiður að vera tóndæmi dagsins. Einhverjir myndu segja að þetta lag hefði allt það sem þarf til að ég fái lög á heilann. Kiddi Jóh fær allann heiðurinn af þessu tóndæmi, held í fyrsta sinn sem að það gerist.

Lagið er nefnilega með blásturshljóðfæri og samsöng, þá tvo þætti ég sem virðist alltaf vera hvað mestur sucker fyrir.

Los Angeles sveitin Edward Sharpe and The Magnetic Zeros er hugarfóstur Alex Ebert sem var dömpað af kærustunni sinni, hent út úr húsinu þeirra og fór í meðferð. Í meðferðinni byrjaði hann að skrifa sögur um Edward Sharpe sem var Jesú týpa sem koma af himnum ofan til að hjálpa fólki en varð alltaf truflaður af stelpum og varð skotin í þeim.

Einmitt það já.

Látum svo fylgja með myndband þar sem að sveitin treður upp hjá Letterman í hrikalega nettum fíling.

Edward Sharpe and The Magnetic Zeros -- Home

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.