Úti á landi þurfa menn ekkert að spá í leturgerð, flettiskiltum eða birtingarhúsi.

Þar er einfaldlega nóg að eiga nógu stórann penna og leyfa ímyndunaraflinu að taka við.

Í gamla daga kunnu menn miklu betur að meta svona drasl. Afhverju var ekki til svona á mínu heimili ?

Pabbi og mamma hafa í raun enga afsökun, það var meira að segja hægt að panta þetta um helgar !

Erfingja Elle model skrifstofurnnar er ýmislegt til lista lagt. Ekki bara að hann hafi greiðann aðgang að símanúmerum súpermódela til að reyna að fleka þær hefur hann eitthvað sem margir aðrir myndu vilja hafa.

Hann getur og hefur samið fullt af góðum lögum.

Julian Casablancas, forsprakki The Strokes gaf út sína fyrstu sólóplötu í loks árs 2009. Platan Phrazes for the Young hefur almennt fengið góða dóma, kannski einna helst á Pitchfork sem að einkunnagjöfin er í lægri kantinum sem er bara eins og við var að búast.

Ég er að fíla þessa plötu, ég hefði eflaust sett hana á árslistann ef hún hefði komist fyrr að. En það þýðir ekkert að væla yfir því heldur verður maður bara að halda áfram að dansa.

Það er blússandi sítt að aftan elekrtó stemmning í tóndæmi dagsins. Eina sem gerir lagið nútímalegt er rödd Julians sem maður þekkir strax. Allir grípa að um sé að ræða söngvara The Strokes.

Þetta er hressandi.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Julian Casablancas – 11th Dimension

Fyrir nærri 20 árum varð eitt mesta menningarslys Íslandssögunnar. Þá hefur komið til landsins plata með Svissneska dúettnum Yello. Einhver íþróttafréttamaðurinn eða tónlistarheftur klippari á RÚV hefur fengið þennan disk að gjöf og álitið þetta efni það besta frá upphafi mannkyns og því ákveðið einhliða að þetta skyldi notað út í hið óendanlega.

Því voru lög með þessari sveit notuð í næstum allar stiklur (trailera) sem ég man eftir frá barnæsku í sjónvarpinu, jafnvel gerðust dæmin svo gróf að lög með Yello voru notuð sem þemalög þáttar.

Sem betur fer hefur stiklunum fækkað á þessari öld enda ungt fólk komið til starfa hjá Sjónvarpinu sem margt hvert elur sama hatur á þessum lögum og ég. Sem betur fer.

Við kynnum til leiks tvö þekktustu lög Yello, en um leið þau tvö hötuðustu. Mótostportið og Handboltakvöldið með Loga Bergmanni  biðja að heilsa.

Kvikmyndir eiga sér ekki langa sögu í hinu stóra samhengi hlutanna. Einn af þeim leikstjórum sem mun alltaf tróna á toppnum meðal þeirra bestu sama hversu mörg á munu bætast við kvikmyndasöguna er Marin Scorsese.

Þessi smávaxni maður sem andar New York bæði inn og út fékk í gær heiðursverðlaun á Golden Globe verðlaunahátíðinni. Scorsese er ekki bara þekktur fyrir myndir eins og Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas og The Departed heldur er hann einn af þeim mönnum sem hristi upp í Hollywood á þeim tíma sem akkúrat þurfti að hrista upp í kerfinu. Scorsese ásamt vinum sínum Coppolla, De Palma, Spielberg og George Lucas breyttu landslaginu eins og það var og hafði alltaf verið í þá Hollywood sem við þekkjum í dag.

Kvikmyndaverin réðu öllu og ekkert var skapað sem talist getur nema ef þeir hefðu ekki beitt sér fyrir því að breyta kerfinu. Kerfi sem að var svo rotið að bíóhúsin sýndu ekkert nema ef kvikmyndaverin leyfðu það. Þeir félagarnir voru allir komnir á spenann og byrjaðir að mestu að mala gull fyrir kvikmyndaverin en þeir dreifðu auðnum, og gerðu samninga þess efnis að þeir myndu ekki gera næstu mynd nema ef að þessi og hinn fengi að gera ódýru myndina sína og svo framvegis. Þeir eru margir leikstjórarnir sem skulda þessum mönnum mikið, menn sem allir unnu með þeim á sínum tíma og fengu það svo launað svo um munar.

Scorsese á alltaf sinn sess í mínu hjarta. Ekki fyrir allar hinar frábæru kvikmyndir heldur fyrir að hafa gert minn allra allra uppáhalds bút úr lagi að stórvirki í einhverri bestu senu sem má finna í þrekvirkinu Goodfellas. Scorsese tekur þar partinn úr Eric Clapton (Derek & The Dominos) laginu Layla sem aldrei er spilaður í útvarpi og alltaf klippur út í uppgjörssenunni frægu þar sem að De Niro og félagar eru búnir að losa sig við sína meðseku félaga í flugvallarráninu. Þessi sena er æði.

Jólin koma snemma í ár.

24 er byrjað að rúlla. Áttunda serían með Jack Bauer og þættirnir sýna engin þreytumerki. Þeir hætta vonandi ekki fyrr en það slokknar á sólinni. Sá sem segir að 24 sé orðið slappt þarf að hugsa sinn gang og íhuga að leita sér hjálpar, sálin í viðkomandi er dauð og hjartað rotið.

Það er staðreynd að engin hryðjuverkaárás hefur verið framkvæmd í Bandaríkjunum síðan að Jack Bauer kom fyrst á skjáinn. Menn þora hreinlega ekki í hann.

Í gær átti afmæli mikill snillingur. Dominique Wilkins sjálfur varð fimmtugur. Einn besti skorari sem að NBA deildin hefur átt og eflaust engin jafn góður að troða í leik fyrir utan troðslukeppni en hann.

Af því tilefni er hér myndband. Klippa númer fjögur er sérstök því að í henni treður hann svo hrikalega yfir Larry Bird að sá hvíti hrynur í gólfið með látum, sem er ekkert nema yndislegt.

Tölvurnar heima, iPodinn og vinnutölvan mín eru allar með last.fm keyrandi sem þýðir að öll lög sem ég hlusta á eru skrásett þar og þannig get ég fylgst með hlustunarmynstrinu mínu og borið mig saman við aðra mér til gagns og gamans.

Þeir listamenn sem ég hlustaði mest á árið 2009 eru þessir :

10. I´m From Barcelona

09. Hjaltalín

08. Kings of Leon

07. Vampire Weekend

06. Arcade Fire

05. Clap Your Hands Say Yeah

04. Coldplay

03. Belle & Sebastian

02. The Beatles

01. Sigur Rós

Í stökum lögum eru það The Go Team! sem hreppa fyrsta sætið en ég hlustaði óeðlilega mikið á remixið þeirra þar sem þau taka Polyphonic Spree lagið Soldier Girl.

Merkilegt hvernig á lítið sameiginlega með árslistanum mínum fyrir árið 2009.

Skýringin er væntanlega sú að ég hlusta oftast heima á playlista með hinu og þessu sem eru spilaðir langt um meira en stakar plötur sem ég hlusta aðallega á í vinnunni.

Því meira sem súkkulaðið er því betri eru hlutirnir.

Þetta sannaðist enn og aftur í gærkvöldi þegar ég var búin að baka.

mmmmm svo gott.

Já, Guffi, Ég er bara svona frábær.

Önnur plata New York sveitarinnar Vampire Weekend kemur út á mánudaginn næsta. Platan ber heitið Contra.

Það er alltaf erfitt fyrir hljómsveitir að fylgja eftir sinni fyrstu plötu þegar þær hafa slegið í gegn. Eitthvað sem debut plata Vampire Weekend gerði svo sannarlega, platan hitti í mark hjá hörðustu indie mussum og alveg til Audda og Sveppa ásamt öllu sem er þar á milli.

Eftir að hafa rennt yfir plötuna að þá er ekki hægt að segja annað en að þetta sé bara allt í lagi. Contra grípur hlustandann kannski ekki jafn fljótt og fyrri platan en það er samt eitthvað þarna. Sum lögin fara strax á flug á meðan að önnur gætu dottið inn við frekari hlustun eins og oft er með góða tónlist. Mér finnst þó vanta svolítið uppá barnslega hressleikann sem mér fannst einkenna fyrstu plötuna. Hér eru fleiri ballöður og finnst manni á stundum að Vampire Weekend séu að reyna að verða aðeins meira alvarlegri þó þeir séu ekkert að detta í Interpol alvarleika.

Plötuna alla er hægt að heyra á heimasíðu sveitarinnar.

En tóndæmi dagsins er því klárlega það lag af plötunni sem ég fílaði strax. Lagið er mjög Vampire Weekend -legt og heitir Run.

Vampire Weekend – Run

Maður getur oft séð út frá hegðun, klæðaburði og orðum fólks hvaða mann það hefur að geyma. Maður getur séð frekar snögglega hvernig koma frá menningarheimilum og eru Steins menn og hverjir er aftar í fæðukeðjunni og telja þannig Running Man til stórvirkja í kvikmyndagerð.

Á alveg sama hátt getur maður oft séð í hvaða átt þegnar þessa lands beygjast í pólitík. En stundum er birtingarmyndin önnur og maður sér hlutina svart á hvítu.

Gamlárskvöld var eins og hvert annað kvöld en þegar maður skoðar myndirnar sér maður pólitískann áróður, sem á í raun ekkert heima á fjölskyldukvöldi eins og þegar maður kveður það gamla og heilsar upp á það nýja.

Myndin sýnir glögglega að Kristín kaus Borgarahreyfinguna og móðir mín kaus Sjálfstæðsflokkinn. Mamma fær auka plús fyrir að teikna tvo stafi á meðan Kristín er með auðveldan staf og í raun eitt elsta form sem hægt er að teikna.

Árið 2009 var hrikalega hressandi í alla staði á öllum vígstöðvum. Hefði kannski verið til í meira sprell með vinum mínum þegar líða fór á árið en það er auðvelt að lagfæra það.

Þetta ár sem nú er mætt á svæðið á eftir að verða magnað, það þarf engan eldflaugasérfræðing eða sérstakann saksóknara til að sjá það. NBA úrslitin fara á fullt þegar fer að vora og 11.júní byrjar Heimsmeistarakeppni í knatttspyrnu. Og akkúrat á þessum dögum sem eru á milli þessara stóratburða verð ég væntanlega orðin pabbi ef dagatal ljósmæðra er eins stillt og mitt. Það verður því vonandi gull á öllum vígstöðvum, að Lakers vinni NBA, ég eiginst dreng með minni spúsu og að Holland verði Heimsmeistarar.

En ég kvarta þó ekki ef eitthvað af þessu þrennu gengur upp ekki.

Það að verða faðir í Vesturbænum verður skemmtilegt og þroskandi, ég er nú þegar byrjaður að drekka stoðmjólk til að undirbúa líkamann fyrir þær breytingar sem að þessu fylgir. Og að sama skapi er ég byrjaður að vakna á 70 mínutna fresti á nóttunni og fá mér að drekka og lúra svo aftur. Ég treysti mér ekki strax til að sofa úti á svölum, til þess hefur verið of kalt og ég hef ekki fundið vagn sem passar vel fyrir 78 kilóa pilt á þrítugasta aldursári.

Gamlárskvöldi og dögunum þar í kring var eytt í sumarbústað með Jóh klaninu, eða hluta þess að minnsta kosti. Hrikalega góður matur í öll mál, spil, powernap og lestur. Stresslaust með öllu og skemmtilegt að sjá um matinn með mömmu, hún hefur alltaf kvartað yfir því að ég sýndi aldrei takta í eldhúsinu í öll þau ár sem maður bjó undir sama þaki og hún og skilur því illa hvernig matarblogg geta verið undan mínum rifjum. Eftir gamlárskvöld hefur hún varla sagt annað en hversu gaman það var að elda með mér, ég væri svo klár og sýndi svo gott verkvit yfir hellunum.

Ekkert af þessu er nýtt fyrir mér.

Gleðilegt ár allir saman.

Nýtt ár, nýr listi. Það er alltaf jafn ánægjulegt að líta til baka og fara yfir árið sem leið, fara yfir hvernig það var tónlistarlega séð. Tónlistin er víst það sem að fær jörðina til að hreyfa sig og er það sem tryggir að Candy Floss haldi sínum náttúrulega fölbleika lit.

Þetta var gott tónlistar ár þó að árið 2008 hafi verið ívið betra.

Fyrri árslistar eru auvitað aðgengilegir fyrir áhugasama og forvitna á sínum stað :  2004, 2005, 2006, 2007 og 2008.

Árslistinn 2009 er því svona :

Bestu erlendu plöturnar 2009 :

10. Dan Deacon – Bromst

09. Monsters of Folk – Monsters of Folk

08. A Sunny Day in Glasgow – Ashes Grammar

07. Au Revoir Simone – Still Night, Still Light

06. Atlas Sound – Logos

05. Passion Pit – Manners

04. Neko Case – Middle Cyclone

03. Dirty Projectors – Bitte Orca

02. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

01. Grizzly Bear – Veckatimest

Best innlendu plöturnar 2009 :

10. Eberg – Antidode

09. Our Lives – We Lost The Race

08. Egill Sæbjörnsson – Egill S.

07. Lights On The Highway – Amanita Muscaria

06. Hermigervill – Leikur vinsæl íslenzk lög

05, Dikta – Get It Together

04. Kimono – Easy Music For Difficult People

03. Múm – Sing Along To Songs You Don´t Know

02. Hjálmar – IV

01. Hjaltalín – Terminal

Enn ein jólin, þau tuttugustu og níundu sem ég upplifi samkvæmt vísindalegri talningu minni. Desember mánuður gefur mér alltaf tækifæri til að rifja upp þegar ég fékk úr því skorið hjá Vísindavef Háskóla Íslands hver væri munurinn á kæfu og paté.

Jólalögin hafa verið ótrúlega þolanleg þessi jól, væntanlega út af því að Baggalútur á svo mikið af jólalögum.

Norðmenn, þessir neðanjarðar krúttarar sem falla alltaf í skuggann af bræðrum sínum og systrum í Svíþjóð sem búa til miklu meira krútt en þeir eiga þó eitt af jólalögum ársins.

Gamalt lag í nýjum búning í flutningi fánabera Norska krúttsins, engin annar en Erlend Oye. Erlend þessi er ekki bara sinn eigin herra heldur helmingur dúettsins Kings of Convenience sem tróð loks upp hér á landi á nýliðinni Airwaves hátíð og einnig forsprakki Berlínar sveitarinnar The Whitest Boy Alive. Allt eðal efni sem þessi hávaxni, rauðhærði maður hefur komið nálægt.

Gleðileg jól gott fólk. Næsta ár verður magnað, það er komið á hreint. Enda Heimsmeistarakeppni í knattspyrnu rétt á eftir NBA úrslitum.

Erlend Oye – Last Christmas

Klassísk mynd tekin á kennarastofu Breiðholtsskóla.

Lakkrísbindi og rússkinsvesti og kollurinn troðfullur af krullum. Það var ástæða fyrir því að það stóð Kiddi Fjallalamb á einum útvegg Breiðholtsskjör í mörg ár.

Það eru ekki margir sem geta mætt með broddgölt í stað hárkollu en sumir menn spá ekkert í strauma og stefnur heldur gera bara það sem þeir vilja. Þykist vita um einn broddgölt úti í heimi sem er ánægður með þessa frammistöðu. Hr. 109 hlýtur að hafa klappað með sínum manni úti í Þýskalandi.

Það er ekki sýnt úr myndinni í þessum trailer en það skiptir engu. Skylduáhorf.

Það er fátt betra en að grenja úr hlátri, það er eins og maður sé endurfæddur þegar maður loksins nær andanum og áttum eftir góða hláturroku.

Eitt það sem hefur mig fengið til að grenja úr hlátri síendurtekið eru póstsamskipti okkar félaganna um að hittast fyrir jólin. Nákvæmlega það sama gerðist núna fyrir jólin og gerðist í haust og enn fyrr í sumar. Sem sagt þríendurtekið grín sem alltaf verður betra og betra.

Dóri, þessi elska hefur alltaf átt frumkvæðið að því að hittast í ár, eitthvað sem hann á stórann og mikinn heiður skilin fyrir að nenna, að halda utan um alla þessa óalandi Breiðhyltinga sem eru mínir bestu vinir. Hann sendir alltaf á sama hópinn og fljótlega byrja póstar að fljúga á milli í tugatali um dagsetningar og hugmyndir sem þarf að taka fyrir og negla fyrir hitting sem þennan.

Einhverra hluta vegna slæddist rangt netfang í póstlistann hans Dóra í upphafi þannig að í staðinn fyrir að Valur Gunnarsson, knattspyrnumaður og kennari væri á listanum var það Valur Gunnarsson blaðamaður sem fékk alla okkar pósta. Pósta frá fólki sem maðurinn þekkir ekki neitt og hefur engin deili á önnur en að um sé að ræða hressa drengi sem eru að skipuleggja sprell og glens í góðra vina hópi.

Í sumar lenti hann á póstlistanum í fyrsta skiptið og kom því skilmerkilega á hreint að við værum að fara mannavilt. Réttum Vali var skellt á póstlistann og málið leyst . Eða það héldum við.

Dóri henti svo út haustpósti og þá aftur með vitlausum Vali sem við grenjuðum úr hlátri yfir enda fattaðist seint að um vitlausann Val væri að ræða þar sem að Valur Gunnarsson, blaðamaður svaraði furðulega og við héldum bara að Valur Gunnarsson, knattspyrnumaður og kennari væri að sprella eitthvað í okkur með svörtum húmor sem var svo ekki. Valur Gunnarsson, blaðamaður skellti til dæmis fram orðunum „Hverjum þarf ég að sofa hjá til að komast af þessum póstlista?”  sem fékk suma til að halda að við hefðum móðgað Val Gunnarsson, knattspyrnumann og kennara

Núna fyrir jólin kemur svo þriðji pósturinn og aftur tókst Dóra að skella Vali Gunnarssyni, blaðamanni í póstinn en ekki Vali Gunnarssyni, knattspyrnumanni og kennara.

Ég get ekki beðið eftir póstinum sem kemur í vor frá Dóra.

Datt niður á gamla backup möppu á tölvunni minni, þar leyndust margir gullmola sem ég ætla að deila með lesendum síðunnar næstu daga.

Efst trónir af þessum myndum án nokkurs vafa þessi mynd. Þetta er ekki fótosjoppað heldur sannleikurinn eins og hann birtist í Morgunblaðinu þegar hún amma mín auglýsti stórafmæli sitt með pompi og pragt. Þetta er alvöru grín sem ekki er hægt að búa til, svona gerist bara af tilviljuninni einni saman.

Ég nokkuð viss um að henni ömmu finnst þetta ekki eins fyndið og mér.

Barnasáttmáli Sameinuðu Þjóðanna fagnar tuttugu ára afmæli sínu í dag. Sáttmálinn var fullgildur á Íslandi 1992 sem þýddi að 12 ára drengur í Breiðholtsskóla fékk þarna ótrúlegt vopn til að ota að kennurum sínum eins og engin væri morgundagurinn næstu árin.

Það var ekki fyrr en að Björn Árnason, sá frábæri kennari tók málin í sínar hendur og reif heftið af drengnum með látum. Hefti sem að drengnum hafði verið afhent með formlegum hætti þar sem rennt var yfir gildi sáttmálans og skrifað allt á mannamáli sem börn ættu auðvelt með að skilja og túlka. Björn vildi meina að þessi helvítis sáttmáli gilti ekki innan veggja kennslustofunnar á meðan hann væri að kenna.

Það var þá ekki sáttur Björn Árnason sem kom daginn eftir í mannkynssögu og sá drenginn veifa nýju eintaki af heftinu góða framan í hann þar sem vitnað var í hinar og þessar greinar um að réttindi drengsins hefðu verið brotin trekk í trekk og að slík framkoma gæti mögulega endað fyrir nýskipuðum Umboðsmanni Barna.

12.grein var alltaf mín uppáhaldsgrein en þar er börnum tryggð þau grundvallarréttindi að þau megi láta skoðanir sínar frjálslega í ljós, og að réttmætt tillit sé alltaf tekið til þeirra.

Rosalega hef ég verið skemmtilegur krakki.

Hver man svo ekki eftir þessu frábæra hefti :

Það að Adam Sandler hafi leikið í mynd sem ekki hafi verið ömurleg telst til tíðinda. Slagar jafn vel upp í stór tíðindi.

Funny People með Seth Rogen og Adam Sandler er ekki mynd sem maður grenjar úr hlátri yfir en hún er samt sem áður fyndin og bara fín ræma.

Adam Sandler er vissulega fyndinn, hann hefur sýnt það fyrir löngu í Saturday Night Live, uppistandi og á geisladiskum sem hann gat út sem og nokkrum myndum. En hann hefur verið kærulaus í vali á kvikmyndum síðustu ár og leikið í drasli á drasli ofan. En Funny People er vonandi skref í rétta átt.

Ég get staðfest orðið á götunni. Drengjakór Breiðholts er á leið aftur í stúdíó til að taka upp sína aðra breiðskífu.

Mun kórinn njóta aðstoðar Togga en Drengjakór Breiðholts er vanur að styðja við góð málefni og því var ákveðið að styðja Togga í þetta skiptið og leyfa honum að njóta krafta kórsins.

Frekari upplýsingar um þetta mál veitir upplýsingafulltrúi Drengjakórsins, Gestur Óskar Magnússon.

Fyrir þá sem eru ekki með það á hreinu að þá er miðvikudagur á morgun. Miðvikudagar eru alltaf svolítið sérstakir dagar hér í vinnunni því þá er á matseðli matráðsins „Ýmsir smáréttir með litlu meðlæti” eins og hann kallar það.

Þá er oftast fiskurinn frá mánudeginum kominn undir lag af osti undir heitinu Poisson au gratin og steikin frá fimmtudeginum áður mætt í einhversskonar Indverskann Tikka Masala rétt eða eitthvað álíka. Það köllum við fastagestirnir bara Kjöt í myrkri.

Best finnst mér þó af öllu þegar að kokkurinn hefur verið með buff í matinn á þriðjudeginum. Það þýðir nær undantekningarlaust að daginn eftir er þvílíkt augnayndi í boði að maður þorir varla að færa sér matinn til munns svo fallegur er hann.

Buffið er tekið og skorið í tvennt. Svo er komið fram við buffið af þvílíkri virðingu að eftir að kokkurinn hefur nýtt alla sína menntun og listræna hæfileika að þá er allt í einu mætt til leiks smørrebrød þar sem buffið leikur ígildi brauðs.

Ég kynni til leiks Den kongelig smørrebøff.

Í gegnum tíðina hefur minn lærisveinn verið hann Guffi. Hann hefur litið upp til mín og fylgt þeim gildum sem ég hef sett honum eða hann étið upp eftir mig.

Það er því stoltur Guðmundur sem les síðuna hans Guffa þessa dagana þar sem hann bloggar eins og ég sjálfur, um hvað hann sé frábær. Hann er með Safamýrar útgáfuna af égerfrábær.net nema á finnsku rótarléni.

Guffi, ég er stoltur af þér.

Fyrir utan samganginn við félagana af L82 sakna ég mest þess að mega setja hlutina næstum hvar sem ég vil. Hlyni og Jói voru á svipuðum stað og ég með þetta og það var ekkert verið að kippa sér upp við það þó að einn jakki væri ekki hengdur upp á sömu sekúndu og farið var úr honum eða að íþróttataska fengi aðeins að hvíla sig í forstofunni.

Konur einhverra hluta vegna eru ekki hrifnar af því að hlutum sé potað á hina og þessa staði eftir hentinsemi heldur eiga víst allir hluti sinn vísa stað þar sem þeir eiga alltaf að vera. Engar undantekningar og engin undanskot.

Ef þessi regla er brotin heyrir maður óma „GUMMMI” eða þá það sem verra er, að maður fær dauðastöruna.

Það óskar engin karlmaður þess að fá störuna. Hún hefur því miður aldrei náðst á mynd og því verður mynd af netinu að duga sem sýnir öllum þeim sem ekki hafa upplifað störuna annað hvort frá maka eða móður sinni það sem engin maður á að þurfa að þola.