Fjölmargar orrustur hafa verið háðar í eldhúsinu þessi síðustu misseri.
Wok pannan er fyrir löngu sigruð og get ég jafnað og stundum toppað hvaða taílensku matstofu sem er, það hefur sannast fyrir lifandi löngu að þegar kemur að austurlenskri matargerð að einfaldleikinn er oftast bestur. Pad Thai hvort sem er með rækjum eða kjúklingi og Myntu-lambið myndi ég taka til þeirra rétta sem mér fyndist ég gera best.
Grillaðar pizzur er svo hitt vígið sem er fallið, eftir snarpa baráttu milli mín, tveggja brennara grills og pizzadeigs með sjálfstæðann vilja varð loks skrifað undir sáttayfirlýsingu þar sem mér var gefinn fullnaðarsigur. Grillið hlýðir nú minni hverri skipun og hækkar og lækkar um nokkrar kommur sýnist mér svo og pizzadeigið var ekkert nema sýndarmennskan og gaf eftir um leið og maður sýndi því hver ræður.
Grillaðar pizzur nálgast það best sem ég kalla fullkomnun. Þetta góða eldbökunarbragð kemur á pizzuna og maður hefur næstum allt litrófið fyrir framan sig þegar kemur að því að skella áleggi á lummurnar.
Rakst á daginn á bók sem innihélt ekkert nema ráðleggingar og hugmyndir er snúa að grilluðum pizzum og þar var ein lumman sem hljómaði of vel til að sleppa. Grilluð pizza með laxi.
Það er ljóst að slík pizza verður spísuð* reglulega hér eftir, unaður með öllu tilheyrandi.
Það er reyndar erfitt að sjá hvernig grilluð pizza með laxi, rjómaosti, rauðlauki og dilli geti mögulega klikkað. Ég sé það hreinlega ekki fyrir mér.
*) Tilraunir mínar að koma dönskum slettum í íslenskt mál halda áfram.
Ég vona innilega að tónleikaröðin Manstu ekki eftir mér sé komin til að vera. Síðasta fimmtudag hóf sveitin Ensími leikinn með því að flytja plötuna Kafbátamúsik í heild sinni.
Kafbátamúsik kom út 1998 og varð strax ein af bestu plötum Íslandssögunnar. Lög eins og Atari, Arpeggiator og Flotkví eru hrikalega góð og eldist platan afskaplega vel.
Það var yndisleg tilfinning að standa í troðningnum og hitanum á Nasa og sjá sveitina aftur á sviði og heyra upphafstóna plötunnar hefjast. Hreint út sagt yndisleg stund.
Fyrir tónleikana fór ég að velta fyrir mér hvaða fleiri plötur ég væri til í að sjá og heyra fara í gegn um sömu meðferð.
Maus -- Lof mér að falla að þínu eyra
Spilverk Þjóðanna -- Sturla
Sigur Rós -- Ágætis Byrjun (tilvalið á 10 ára afmæli plötunnar)
XXX Rottweiler hundar -- XXX Rottweiler hundar
Megas og Spilverk Þjóðanna -- Á bleikum náttkjólum
Mjötviður mær -- Þeyr
Lög unga fólksins -- Hrekkjusvín
Benni Hemm Hemm -- Benni Hemm Hemm
Við þennan lista má svo eflaust bæta við fullt af góðu dóti sem ég man ekki eftir akkúrat núna.
Fimm manna sveitin The Love Language fær að eiga tóndæmi dagsins.
Lagið Lalita er með fuzz effect fyrir allann peninginn og er það vel. Þetta er töff.
Óli Jóh fær heiðurinn fyrir að benda mér á þetta lag, hann skellti heyrnartólum á borðið fyrir Ensími tónleikana í síðustu viku og sagði þetta skylduhlustun. Sem þetta lag er klárlega.
Forgangsröðunin þessa síðustu daga hefur verið vinnan, NBA úrslitin og þetta eina lag sem ég get ekki hætt að hlusta á.
Eitt stórt repeat er þetta lag á, God Only Knows þessa áratugar sagði Óli bróðir og ég held bara að það sé rétt.
Brooklyn sveitin Grizzlie Bear gaf núna út á dögunum sína þriðju stóru plötu, Veckatimest sem er hreint út sagt stórkostleg svo ég sé nú ekkert að spara stóru orðin. Þetta plata er geðveik.
Tóndæmi dagsins er því lagið sem að ég fæ ekki nóg af. Þetta lag lætur manni líða vel, punktur basta.
NBA úrslitin í fullum gangi, alltaf yndislegur tími.
Þegar að Lebron James skoraði sigurkörfuna í gær með þriggja stiga skoti þegar að ein sekúnda var eftir fögnuðu áhorfendur Cleveland útaf tvennu. Þeir fögnuðu sigri sinna manna í mikilvægustu úrslitakeppni þeirra í langann tíma, Cleveland á nefnilega miklar líkur á að klára dæmið og landa titlinum. Enda með Lebron James í sínu liði, mesta og besta körfuknattleiksmann í heimi sem getur orðið sá besti frá upphafi, gleymum ekki að hann er aðeins 24 ára.
Hin ástæðan er eiginlega merkilegri. Loksins eftir öll þessi ár er maður í treyju númer 23 að sigra leik í stað þess að brjóta niður drauma Cleveland. Ein frægasta klippa af Michael Jordan af hans ferli er þegar að Jordan skaut á síðustu sekúndu í oddaleik Chicago Bulls og Cleveland Cavaliers árið 1989. Jordan fór upp á móti Craig Ehlo og skoraði og það á heimavelli Cleveland. Skotið er notað út í hið óendanlega í myndum um Jordan og í auglýsingum fyrir NBA úrslitakeppnina og gerð hefur verið heil auglýsing um þetta skot enda kalla Bandaríkjamenn þetta skot eingöngu ” The Shot”
Þegar að Jordan lagði skónn á hilluna í fyrsta skiptið sögðu fréttamenn “Craig Ehlo, þú getur andað léttar. Jordan er hættur”. Það verður þó að taka fram að Ehlo var besti maður Cleveland í þessum leik. Skoraði 24 stig og spilaði meirihlutann af leiknum með snúinn ökkla.
Fæ hreinlega aldrei nóg af þessu myndbandi. Tekið af afmælis tónleikum Bob Dylan í Madison Square Garden þar sem My Back Pages er tekið af einvala liði, svokallað landslið eins og Bylgjan myndi kalla þetta.
Forsprakki Byrds, Roger McGuinn byrjar, enda þekktasta útgáfa lagsins eflaust þeirra. Svo tekur Tom Petty lagið sem hendir svo keflinu til Neil Young.
Svo kemur gæsahúðarkaflinn þegar að Eric Clapton sem hefur haldið sig til hlés í laginu kemur með dúndur gítarsóló. Maðurinn er frábær gítarleikari og tekur svo eitt vers í góðum gír. Á eftir Clapton kemur svo Dylan sjálfur og George Harrion loks í lokin en Clapton á þó síðasta orðið með öðru sólói.
Afsakið bloggleysið, ég hef verið á haus í vinnu og lífinu almennt.
Depeche Mode og Pet Shop Boys voru að dæla út plötum. Hef alltaf fílað bæðin böndin afskaplega mikið. Depeche Mode eru þessir dökku og dimmu menn á meðan Pet Shop Boys gera tónlist í sama dúr en talsvert glaðlyndari.
Hvernig ætli það kæmi út ef Gahan og félagar í Depeche Mode myndu gera eina glaðlega sumarplötu um ástina og Pet Shop Boys myndu taka fyrir þunglyndið og sjálfsmorðstilhneigðina á dimmu vetrarkvöldi ?
Belle & Sebastian hafa setið hljóðann síðan 2006, ekkert nýtt efni hefur komið frá sveitinni sem hryggir mig. Þó höfum við fengið að njóta þess að fá hinar fjölmörgu BBC upptökur sveitarinnar á tvöföldum diski sem ber að fagna.
Meðlimir sveitarinnar hafa þó ekki setið auðum höndum heldur hefur Stuart Murdoch ásamt flestum úr sveitinni setið sveittur í stúdíóinu við gerð nýrrar plötu. Í þetta skiptið er þó platan ekki gerð undir merkjum Belle & Sebastien heldur er hér um að ræða einstaklingsframtak Stuarts, God Help The Girl.
Um er að ræða lög sem Stuart hefur verið að safna í sarpinn síðustu fimm ár, allt lög sem honum hefur ekki fundist að passaði fyrir sveitina sína. Öll eiga lögin að segja samfellda sögu og mun verða tekin upp kvikmynd á næsta ári til að fylgja tónlistinni.
Maður fagnar auðvitað nýrri tónlist frá Stuart sem og tvö Belle & Sebastian lög fá að fljóta með. Stuart hafði verið með þann draum að búa til stúlknasveit og því hélt hann söngvakeppni á netinu og sigurvegararnir syngja lögin í þessu verkefni. Belle & Sebastian lögin sem sett verða í nýjann búning eru Funny Little Frog og Act Of The Apostle.
Ég held að þetta verði flopp, er miðlungs spenntur og læt þetta þá bara koma mér á óvart ef um einhverja snilld er að ræða. Frekar myndi ég vilja nýtt efni með minni ástkæru sveit.
Látum fylgja með fyrstu smáskífuna af plötunni sem kemur út 23.júní ásamt nýrri útgáfu af Funny Little Frog. Come Monday Night er allt í lagi, en ekkert nýtt. Camera Obscura hafa alltaf verið bestir í að stæla Belle & Sebastian.
Ég hef verið of latur við að segja frá því hvað ég er frábær. Hvert meistarastykkið á eftir öðru hefur verið að renna úr eldhúsinu en ég hef klikkað of oft á að taka myndir eða þá að eldspýtustokkur hefur ekki verið til taks.
Ekkert vit í því að setja inn myndir af einhverju sem ekki hefur eldspýttustokk, enda myndi þá engin gera sér grein fyrir hlutföllum eða öðru slíku.
Utankjörstaðaratkvæði eru eitthvað það mesta prump sem ég hef séð lengi, maður fær tómt blað í hendur og nokkra stimpla til afnota sem engin hjálpaði mér mikið. Þess vegna var gott að hafa broskalla stimpil í vasanum sem ég notaði óspart á minn seðil.
Þegar maður kýs utan kjörstaðar er ekki hægt að strika menn út, það er lélegt og gerir mér sem kjósanda erfitt fyrir að tjá hug minn. Þess vegna kaus ég P og setti broskall við því mér finnst það framboð fyndið.
Menningarkvöldið í kvöld gæti verið sögulegt, það gæti toppað öll menningarkvöldin hingað til og orðið eitthvað svo sérstakt að það myndi styrkja og bæta samband okkar drengjanna um ókomin ár.
Þetta gæti orðið þetta kvöld sem við munum alltaf muna eins og það hafi gerst í gær, orðið þessi stund þar sem þar sem að allt það besta við L82 árin er saman komið í eina kvöldstund.
Hlyni fær þann heiður að eiga þetta menningarkvöld. Fyrst á dagskrá verður horft á stórleik þar sem að Liverpool (sem Hlyni og Jói halda með) tekur á móti mínum mönnum í Arsenal. Annað hvort mun þessi sparkleikur gera það að verkum að menningarkvöldið fer í þessar hæðir eða þá að því endi með lögreglu heimsókn þar sem það er ansi misjafnt hvernig menn geta tekið sigrum eða töpum.
Árið 1987 fór Jóh fjölskyldan í víking til Hollands.
Margur fjársjóðurinn komst þar með í hendur klansins frá Beatrix drottningu og fylgdarliði en hæst má t.d. nefna forláta Optimus Prime leikfang sem var þá ekki komið til Íslands og kostaði aleigu sjö ára drengs, apaskinnsgalla og snjóþvegnar gallabuxur.
Við sjáum mynd enda fátt betra sem sýnir snilldina sem snjóþvegnar gallabuxur eru, og líka í þessu fína sniði.
Ég er búin að vera í fríi alla vikuna, það er lúxus vandamál að eiga inni frídaga sem eru að fyrnast og maður hreinlega verður að taka. Til að tryggja almennan hressleika hef ég passað að vakna snemma og snúa sólarhringum ekki við. Það hefur gengið hingað til.
Ég er að upplagi almennt mjög morgunhress, finnst mér.
Það ríkir oft umsáturs ástand á L82. Ekki útaf Lalla Johns eða öðrum ógæfumönnum heldur útaf þjóðflokki manna sem alltaf klæðir sig í of stórar úlpur og eru með sólgleraugu sama hvernig viðrar úti.
Við erum að tala um stöðumælaverði. Þeir hringsóla oft í kringum L82 eins og hrægammar og bíða eftir að menn líti af sjálfrennireiðum sínum í augnablik eða akkúrat þann tíma sem tekur að byrja að skrifa helvítis sektina.
Oft má sjá ábúendur L82 úti í glugga að vakta sína bíla, enda ótækt að setja pening í stöðumælinn. Það er engin tilgangur í því.
Jói Jökull þurfti að taka stökkið út um hurðina um daginn enda stöðumælavörður dauðans aðeins meter frá bílnum hans og því þurfti snögg handtök. Á sama augnabliki og Jói henti sér í skó henti ég hann nýbónuðum fimmtíu krónum sem að hann rétt náði að setja í mælinn áður en maðurinn hefði mögulega skellt 1500 krónu sekt á fákinn hans.
Það besta var að eftir þennan hasar allan mátti sjá að stöðumælavörðurinn var engan veginn að vinna vinnuna sína akkúrat þarna. Hann var bara að rölta í sjoppuna, hann horfði ekki á einn bíl í allri götunni og var bara upptekinn að vera töff með sólgleraugu og appelsín í gleri.
Þessi ráðgáta er enn óleyst, alveg síðan 1987. Þeir sem hafa upplýsingar um málið gætu þurft að bæta 55 fyrir framan símanúmerið úr auglýsingunni til að ná í gegn.
Ég gruna Óla frekar en mig eða Kidda um að hafa gleymt þessum bolta úti á Starfsvelli.
Einu sinni var ég athafnamaður, langt áður en Brunabíla-Ragnar og Fjölnir Þorgeirs svertu þann starfstitil. En svo sá ég að peningarnir lágu annarsstaðar.
Heilar 560 krónur söfnuðust, ég man að Royal búðingur með karamellubragði ásamt forláta kertastjaka seldust fyrir metupphæð eða 70 krónur.
Guðfinnur óskar eftir bloggi, færslu með innihaldi en ekki bara tengla á fyndin youtube myndbönd eða eitthvað álíka. Í raun fellur Guðfinnur það langt niður í forapyttinn að hann biður jafnvel um tóndæmi, eitthvað sem hann almennt er á móti og er ekki hrifinn af enda tónlistarsmekkur hans meira í jafnvægi við tónlistarsmekk móður minnar.
En færslu fær drengurinn.
Í síðustu viku fór ég í ristilspeglun, það er merkilegt fyrirbæri enda ljósleiðari með myndavél settur upp í óæðri endann á manni þar sem að allt er skoðað með færum augum læknisins. Það sem gerir þetta þess virði er að maður fær kæruleysissprautu. Sprautan sú er sannleikslyf í vökvaformi sem fyllir líkamann af sælutilfinningu sem ekki er hægt að endurgera með öðrum hætti.
Ég hef áður fengið svona sprautur og alltaf gera þær mér gott, það gott að ég á það til að bulla.
Þegar ég var yngri var alltaf eitthvað ólag á líkamanum og þess vegna fór ég nokkuð reglulega í svona speglun enda var það eina tólið til að athuga hvort að meðferðin og lyfin sem ég tók væru að gera eitthvað gagn.
Þegar ólagið var sem mest er vont að fara í svona speglun enda skoðunarsvæðið ekki upp á sitt besta og sársaukinn því eftir því. Eina sem hægt er að gera þá í stöðuni er hreinlega að sprauta meira af kæruleysislyfinu í líkamann enda er það róandi og verkjastillandi, eitthvað sem hljómar vel með ljósleiðarann á fullu swingi í afturendanum.
Þegar skammturinn var orðinn stór tók ég mig til þar sem maður liggur á vinstri hliðinni í fósturstellingunni og fór að reisa mig upp með allt draslið enn í afturendanum. Hjúkrunarkonan fór að reyna að halda mér niðri en ég lét ekki segjast, sýndi speglunardólgsktakta og settist upp og steytti krepptum hnefa að lækninum sem vissi ekki alveg hvað var að gerast og hreytti í hann „Það er eitthvað að manni sem sérhæfir sig í svona” og hlunkaðist aftur niður á bekkinn og lá þar í lyfjamóki.
Hægra megin hér á síðunni hef ég hent upp Twitter-inu mínu. Það er svolítið erfitt að útskýra Twitter. Ég hef í marga mánuði byrjað að nota þetta og hætt aftur en síðustu vikur hef ég einhvern veginn komist upp á lagið og þetta er orðið ávandabindandi, hættulega svo.
Twitter mætti útskýra sem örblogg, eins og sms. Maður hefur eingöngu 140 stafi til að segja eitthvað og oftast notar maður þetta til að vera hnyttinn, benda á eitthvað sniðugt sem maður sér eða til að svara öðrum Twitter-um. Maður fylgist svo með öðrum sem eru að nota Twitter og aðrir sömuleiðis fylgjast með þér.
Það eru margir íslendingar að nota Twitter, fjöldinn hefur aukist þvílíkt og gaman er að sjá hvað aðrir eru að skoða á netinu eða eru að pæla í.
Valur, yngsti strákurinn í vinahópnum mínum eignaðist son á dögunum. Kom okkur svolítið í opna skjöldu að litla skinnið væri farið að sofa hjá en maður fagnaði að sjálfsögðu slíkum fréttum.
Laugardaginn síðasta fékk drengurinn stutti svo nafn, Gunnar Freyr sagði Valur hátt og snjallt yfir þann hóp manna sem viðstaddur var veisluna sem klappaði enda vissu menn að heitur réttur og kaka biði á neðri hæðinni.
Við látum fylgja mynd sem tekin var þegar að Gunnar Freyr kom með foreldrum sínum á L82 að horfa á fótbolta. Hans fyrsta konunglega heimsókn á L82 og sannarlega ekki sú síðasta.
Jói Jökull fagnaði þrítugs afmælinu sínu með látum um daginn. Gott boð með góðum veitingum. Við tókum fimmtudag og föstudag í að gera veitingar handa veislugestum og höfðum áralanga reynslu okkar af kokteilboðum og útskriftarveislum til hliðsjónar.
Það er t.d ótrúlega einfalt að gera litlar dúllulegar kjötbollur sem smakkast unaðslega. Við gerðum hundruðir slíkar og fannst ekki leiðinlegt að eiga nóg af afgöngum þar.
Satay kjúklingaspjót voru líka einföld en eilítil handavinna. Rækjur í kókoshjúpi voru einfaldar, bara létt djúpsteiking í djúpri pönnu og málið afgreitt.
Veisluþjónustan L82 varð þó ekki til, okkur þykir leiðinlegt að ganga frá.
Myndin sýnir Jóhann með eina lund á spjóti snemma í ferlinu. Hafa ber í huga að hann heldur á rokeldspýtustokki en ekki venjulegum eldspýtustokki ef ykkur finnst lundin óvenju stjór.
Minn besti vinur í sjónvarpinu hefur sagt bless og takk fyrir mig. En sem betur fer bara í bili.
Núna færir hann sig yfir á besta tíma með allann heiminn að fótum sér, en það gæti verið að hann þurfi að fórna svo miklu frábæru í staðinn. En ég hef enn fulla trú á að svo verði ekki og að minn maður verður enn sá besti, fyndnasti og hnyttnasti. Hann á það skilið að ég gefi honum séns fyrst um sinn, hann byrjaði illa á gamla staðnum og var lengi að finna gírinn en eftir á að hyggja eru þáttaraðirnar 16 eitt það besta sjónvarpsefni sem miðilinn hefur gefið af sér.
Conan O´Brian er að taka við að Jay Leno, manni sem fær mig aldrei til að hlæja. Margir segja að Jay Leno sé einhver besti uppistandari sem til er. Ég hef ekki séð hann á sviði og ætla ekki að dæma manninn af því, en í sem þáttastjórnandi í sjónvarpi er hann á sama stað og Logi Bergmann og Gunni Helga. Conan og Letterman eru langt fyrir ofan þessa menn og hafa alltaf verið.
Þættirnir hans Conans hafa haft þá hæfileika að fá mig til að grenja úr hlátri þó ég sé bara einn að horfa. Eitthvað sem fátt grín getur gert, ég hlæ alltaf meira þegar ég horfi með öðrum. Ég gæti sett inn endalaust af góðu gríni með Conan en ákvað að ljúka þessu með einu af mínum uppáhalds atriðum. Conan er bestur þegar hann fer út úr stúdíóinu, það eru fáir jafn góðir og hann að vera snöggir að hugsa og svara hnyttið eða snúa hlutunum yfir í vitleysu.
Conan toppaði sig endanlega þegar handritshöfundar voru í verkfalli. Þá var hann einn, án handritshöfundanna sinna sem skrifa mikið af efninu hans með honum og bullaði og fíflaðist eins og hann gat. Til þess eins að fylla þessar mínutur sem hann hefur í loftinu.
Hér fer Conan að hitta fólk sem spilar hafnabolta eins og hann var árið 1864. Allt er gert upprunalega og menn klæða sig og hafa bakgrunn sem er í takt við tíðarandann.
M. Ward hefur spilað með ótrúlega mörgum frábærum listamönnum. Hann hefur spilað með Bright Eyes, Cat Power, Jenny Lewis, My Morning Jacket og Noruh Jones. Auk þess er hann í dúettnum She & Him sem gáfu út hina stórgóðu Volume One.
Núna var hann að gefa út plötuna Hold Time sem liggur vel í eyra við fyrstu hlustun. Síðasta platan hans, Post-War var hrikalega góð og því eftirvæntingin talsvert mikil að fá að heyra nýtt efni frá honum.
Það er því kominn tími á annað tóndæmi með M.Ward. Hann á það skilið.
Entries (RSS)