Horfði um daginn á heimildarmyndina Black Tar Heroin sem að er tekin upp yfir þriggja ára tímabil og fylgist með fimm ungmennum í San Fransisco sem öll eiga það sameiginlegt að vera heróín fíklar.

Þessi mynd er með því magnaðra sem ég hef séð um ævina og þá er ég að meina það slæma sem að ég hef séð. Í lok myndarinnar eru þrír af fimm smitaðir af HIV eða komnir með AIDS og þrátt fyrir það er enn verið að sprauta sig og jafnvel verið að selja sig á götum borgarinn til að eiga fyrir næsta skammti.

Það góða við þessa mynd er að það er ekkert verið að hamra á því hvað heróín er slæmt fyrir mann með tölum og súluritum eða þá verið að segja að það sé gott. Engin svona námsgagnastofnunar fyrirlestrarbragur eins og fer svo í taugarnar á mér heldur Bara verið að fylgjast með þessum krökkum í daglegu umhverfi þeirra.

Myndin er ekkert fyrir hvern sem er þar sem hún sýnir í raun allt og það er ekkert verið að tala í kringum hlutina.

This entry was posted on Friday, May 6th, 2005 at 12:34 am and is filed under Kvikmyndir.You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.