Barnasáttmáli Sameinuðu Þjóðanna fagnar tuttugu ára afmæli sínu í dag. Sáttmálinn var fullgildur á Íslandi 1992 sem þýddi að 12 ára drengur í Breiðholtsskóla fékk þarna ótrúlegt vopn til að ota að kennurum sínum eins og engin væri morgundagurinn næstu árin.

Það var ekki fyrr en að Björn Árnason, sá frábæri kennari tók málin í sínar hendur og reif heftið af drengnum með látum. Hefti sem að drengnum hafði verið afhent með formlegum hætti þar sem rennt var yfir gildi sáttmálans og skrifað allt á mannamáli sem börn ættu auðvelt með að skilja og túlka. Björn vildi meina að þessi helvítis sáttmáli gilti ekki innan veggja kennslustofunnar á meðan hann væri að kenna.

Það var þá ekki sáttur Björn Árnason sem kom daginn eftir í mannkynssögu og sá drenginn veifa nýju eintaki af heftinu góða framan í hann þar sem vitnað var í hinar og þessar greinar um að réttindi drengsins hefðu verið brotin trekk í trekk og að slík framkoma gæti mögulega endað fyrir nýskipuðum Umboðsmanni Barna.

12.grein var alltaf mín uppáhaldsgrein en þar er börnum tryggð þau grundvallarréttindi að þau megi láta skoðanir sínar frjálslega í ljós, og að réttmætt tillit sé alltaf tekið til þeirra.

Rosalega hef ég verið skemmtilegur krakki.

Hver man svo ekki eftir þessu frábæra hefti :

Það að Adam Sandler hafi leikið í mynd sem ekki hafi verið ömurleg telst til tíðinda. Slagar jafn vel upp í stór tíðindi.

Funny People með Seth Rogen og Adam Sandler er ekki mynd sem maður grenjar úr hlátri yfir en hún er samt sem áður fyndin og bara fín ræma.

Adam Sandler er vissulega fyndinn, hann hefur sýnt það fyrir löngu í Saturday Night Live, uppistandi og á geisladiskum sem hann gat út sem og nokkrum myndum. En hann hefur verið kærulaus í vali á kvikmyndum síðustu ár og leikið í drasli á drasli ofan. En Funny People er vonandi skref í rétta átt.

Ég get staðfest orðið á götunni. Drengjakór Breiðholts er á leið aftur í stúdíó til að taka upp sína aðra breiðskífu.

Mun kórinn njóta aðstoðar Togga en Drengjakór Breiðholts er vanur að styðja við góð málefni og því var ákveðið að styðja Togga í þetta skiptið og leyfa honum að njóta krafta kórsins.

Frekari upplýsingar um þetta mál veitir upplýsingafulltrúi Drengjakórsins, Gestur Óskar Magnússon.

Fyrir þá sem eru ekki með það á hreinu að þá er miðvikudagur á morgun. Miðvikudagar eru alltaf svolítið sérstakir dagar hér í vinnunni því þá er á matseðli matráðsins „Ýmsir smáréttir með litlu meðlæti” eins og hann kallar það.

Þá er oftast fiskurinn frá mánudeginum kominn undir lag af osti undir heitinu Poisson au gratin og steikin frá fimmtudeginum áður mætt í einhversskonar Indverskann Tikka Masala rétt eða eitthvað álíka. Það köllum við fastagestirnir bara Kjöt í myrkri.

Best finnst mér þó af öllu þegar að kokkurinn hefur verið með buff í matinn á þriðjudeginum. Það þýðir nær undantekningarlaust að daginn eftir er þvílíkt augnayndi í boði að maður þorir varla að færa sér matinn til munns svo fallegur er hann.

Buffið er tekið og skorið í tvennt. Svo er komið fram við buffið af þvílíkri virðingu að eftir að kokkurinn hefur nýtt alla sína menntun og listræna hæfileika að þá er allt í einu mætt til leiks smørrebrød þar sem buffið leikur ígildi brauðs.

Ég kynni til leiks Den kongelig smørrebøff.

Í gegnum tíðina hefur minn lærisveinn verið hann Guffi. Hann hefur litið upp til mín og fylgt þeim gildum sem ég hef sett honum eða hann étið upp eftir mig.

Það er því stoltur Guðmundur sem les síðuna hans Guffa þessa dagana þar sem hann bloggar eins og ég sjálfur, um hvað hann sé frábær. Hann er með Safamýrar útgáfuna af égerfrábær.net nema á finnsku rótarléni.

Guffi, ég er stoltur af þér.

Fyrir utan samganginn við félagana af L82 sakna ég mest þess að mega setja hlutina næstum hvar sem ég vil. Hlyni og Jói voru á svipuðum stað og ég með þetta og það var ekkert verið að kippa sér upp við það þó að einn jakki væri ekki hengdur upp á sömu sekúndu og farið var úr honum eða að íþróttataska fengi aðeins að hvíla sig í forstofunni.

Konur einhverra hluta vegna eru ekki hrifnar af því að hlutum sé potað á hina og þessa staði eftir hentinsemi heldur eiga víst allir hluti sinn vísa stað þar sem þeir eiga alltaf að vera. Engar undantekningar og engin undanskot.

Ef þessi regla er brotin heyrir maður óma „GUMMMI” eða þá það sem verra er, að maður fær dauðastöruna.

Það óskar engin karlmaður þess að fá störuna. Hún hefur því miður aldrei náðst á mynd og því verður mynd af netinu að duga sem sýnir öllum þeim sem ekki hafa upplifað störuna annað hvort frá maka eða móður sinni það sem engin maður á að þurfa að þola.

Þessi tími sem er að detta í hús er svo frábær. Rútínan komin í gír og sjónvarps tímabilið í henni Ameríku og víðar auðvitað komið á fullt.

Vantar tvo þætti sem ég vil hafa á dagskrá en þeir eru handan við hornið. Þið spyrjið þá eflaust núna „Hvað er hann Gummi að horfa á ?”

Ég skal segja ykkur það.

Þeir þættir sem ég vil ekki missa af og horfi reglulega á eru, í engri sérstakri röð :

The Office.

- Breska Office var snilld en ég tel mig geta sagt núna eftir sex seríur af Bandarísku útgáfunni að hún sé betri en sú upprunalega. Eflaust einhverjir sem eru mér ósammála en mig varðar ekkert um það. Þeir byrjuðu klárlega illa, kannski skiljanlega þar sem það voru engar smá væntingar og eflaust margir sem afskrifuðu að svona endurgerð væri hægt að gera. Nógu oft hefur Hollywood klúðrað svona endugerð, bæði í sjónvarpi og á hvíta tjaldinu. En The Office eru fyndnustu þættir sem hægt er að horfa á í sjónvarpi í dag.

How I Met Your Mother

- Hinir nútíma Friends þættir sem eru nú byrjaðir á sinni sjöttu umferð um hvernig Ted hitti móður barnanna sinna. Fyndnir þættir sem eru svo sem ekki að gera neitt nýtt nema með hinum ótrúlega Barney Stinson sem er allt það sem að konur elska að hata. Annars finnst mér Marshall fyndnastur, lang fyndnastur.

Damages

- Lögfræðidrama par ekselans. Einhverjir þeir best leiknu þættir sem ég hef séð lengi. Tvær seríur búnar og fleiri á leiðinni. Glenn Close leikur lögfræðing og eiganda lögfræðistofu sem gæti lamið og étið Denny Crane í morgunmat. Oft miklar fléttur í söguþræðinum sem eru vel skrifaðar og koma manni á óvart, annað en t.d. flétturnar í 24.

24

- Jack Bauer. Þar með þarf ekki að segja meira.

Life

- BBC þættir í anda Planet Earth þáttanna. Þættir sem tók 4 ár að gera í öllum heimsálfum.Skáka Planet Earth í fagurfræðilegri myndatöku og Richard Attenborough á sínum stað. Frábærir þættir sem segja manni frá ótrúlegum hlutum í náttúrunni og hvernig dýr aðlagast og breytast að aðstæðum til að halda lífi.

The Good Wife

- Nafnið gæti gefið til kynna að um sé að ræða stelpuþætti en svo er ekki. Þættir framleiddir af sjálfum Ridley Scott og bróður hans sem einnig er þekktur leikstjóri og er hér á ferðinni gott lögfræðidrama með smá rauðum þræði sem tengir þræðina saman. Fyrir stelpurnar er svo einhver Big gaur úr Sex in the City að leika þarna líka. Gott lögfræðidót en ekki nærri því eins þungt og gott og Damages.

John Adams

- Þættir ekki lengur í sýningu en það skiptir ekki. Aðeins til ein sería en hún er þungvarvigtar. John Adams var Boston maður, bróðir hans var Samuel Adams (bjórinn maður, bjórinn) og var John annar forseti Bandaríkjanna og fyrsti varaforsetinn. Þættirnir gefa frábæra sagnfræðilega sýn á sjálfstæðisbaráttu Bandaríkjanna og hvernig þetta allt bar að og hvernig fyrstu ár landsins voru. Ótrúlega vel leiknir og góðir þættir, þungir og á stundum ill meltanlegir en á endanum borgar þetta sig allt. Frábærir þættir sem halda manni við efnið og fræða mann í leiðinni, nett.

Wallander

- Þrír þættir búnir, og fleiri á leiðinni en hægt koma þeir þó. BBC taka hér sænsku bækurnar um lögreglumanninn Kurt Wallander og gera á sinn hátt. Kenneth Branagh leikur Wallander og allt er eins og maður hefur ímyndað sér við lestur bókanna. BBC ganga það langt að taka þættina sjálfa upp í bænum Ystad þar sem sögusviðið er og þegar Wallander sendir tölvupóst er hann skrifaður á sænsku. Allt eins og maður hafði akkúrat ímyndað sér að hlutirnir væru. Frábærir spennuþættir sem gera bókunum fullkomnlega skil.

Grey´s Anatomy

- Klárum þetta á stelpuþættinum. Ég hafði aldrei séð Gray´s fyrr en í sumar, ekki séð einustu mínutu af þessum þáttum. Kristín horfir á þessa þætti og ég hef aldrei horft á þá með henni. Sat oftast hjá henni og sauð á mér pungin í tölvunni á meðan hún hló og grét með vinum sínum á Seattle Grace sjúkrahúsinu. Smám saman byrjaði ég að fylgjast með þessum áttum með öðru auganu og áður en ég vissi af var ég meira farinn að horfa en að vera í tölvunni.

Svo gerðist það að ég hætti alfarið að vera í tölvunni á meðan horft er á Grey´s og fyrir þætti sem fyrir löngu eru komnir af stað átti ég erfitt að átta mig á þessum þáttum þar sem að gamlar fléttur og persónur fara að spinnast í þættina. Ég byrjaði því að horfa frá byrjun svo ég gæti nú líka hlegið og grátið með þessum þáttum. Þeir eru fínir, ég sagði það. Greys eru fínir þættir.

Hrikalega fyndið.

Hér er hún, þessi kjarnafjölskylda.

Þegar ég heyri orðið súpergrúbba kemur nafn Traveling Wilburys alltaf fyrst upp í hugann. Sveit sem starfaði í lok áttunda áratugarins með algjöra landsliðs uppstillingu.

Í sveitinni voru George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbinson, Tom Petty og Bob Dylan. Eflaust þekkja fæstir Jeff Lynne af þessum ótrúlega hópi en hann var aðalsprautan í ELO (tóndæmi hér) sem og að hafa unnið með ógrynni tónlistarmanna.

Súpergrúbba dagsins í dag er klárlega indie ofur sveitin Monster of Folk. Valin maður í hverju rúmi í þeirri sveit, næstum allir meðlimir hennar hafa dúkkað upp á þessum vef áður sem tóndæmi dagsins í öðrum verkefnum sínum. Sveitina skipa Conor Oberst (Bright Eyes), Mike Mogis (Bright Eyes), Jim James (My Morning Jacket) og M. Ward. Endilega ýtið á nöfn sveitanna, þar má finna gullmola.

Á blaði er þetta svo sannarlega súpergrúbba en þá er spurningin hvort að platan sem þeir hafa gefið út standi undir þessu nafni og því mikla hæpi sem svona menn þurfa að standa undir.

Platan Monster of Folk kom svo út þann 22.september og hún stendur svo sannarlega undir nafni. Eins og oft er með góðar plötur þurfa þær ítrekaða hlustun og svo allt í einu gerist eitthvað og snilldin birtist manni eins og um vitrun væri að ræða. Eftir fyrstu eina, tvær umferðirnar fannst mér þetta ekki ýkja merkilegt þó inn á milli væru vissulega góðir sprettir en eftir u.þ.b viku af góðri hlustun var eins og að platan hefði alltaf fylgt manni. Hrikalega góð er hún.

Tóndæmi dagsins verður því af plötunni, mér og ykkur öllum til yndisauka.

Monster of Folk – Say Please

Ég hef nokkrum sinnum byrjað á þessari færslu. Það er eiginlega ekki hægt og í raun mjög erfitt að setja þennan punkt við þennan tíma sem núna hefur liðið undir lok. Ég ætlaði fyrst að gera best of en féll frá því þar sem það er af of mörgu að taka.

Félagsmiðstöðin sem ég kallaði heimili er ekki lengur til, það eru blendnar tilfinningar en minningarnar sem allar eru góðar verða eftir. Öll partýin, allt sprellið og allur sá þroski sem við drengirnir tókum út á þessum tíma fer í sögubækurnar, ekki bara okkar eigin heldur hjá öllum vinahópnum og eflaust fleirum sem hafa fylgst með drengjunum þremur á L82 í gegnum allann þennan tíma.

Ég er dottinn í sambúð, Hlyni hefur fjárfest í steinsteypu og Jói er óstaðsettur í hús eins og Lalli Johns kallar það en dvelur hjá Guffa á meðan þetta millibilsástand varir.

Þó að menningarkvöldin séu dottin upp fyrir þarf að halda uppi þessum föstu samskiptum sem að við áttum annars daglega og það marga klukkutíma á dag. Þetta var fjölskyldan manns og verður það áfram.

L82 kveður með þakkir fyrir allar góðu samverustundirnar. Þetta var yndislegt.

Airwaves 2009 var að ljúka, þetta er fyrsta hátíðin þar sem ég hugsa ekki „Fokk hvað ég væri til í að vera á Airwaves”. Síðustu sjö ár hef ég verið hrikalega duglegur að taka Airwaves fyrir, svo duglegur að ég hef tekið mér sumarfrí frá vinnu til að geta einbeitt mér að því að hlusta á tónlist, raða upp listum yfir hvað ég verð að sjá og getað drukkið bjór án þess að hugsa út í það að ég þurfi að vakna daginn eftir.

Fyrir utan Kings of Convenience sem oft hafa verið tóndæmi dagsins á þessari síðu voru það einna helst The Drums, Metronomy og When Saints Go Machine sem ég hafði einhvern áhuga á að sjá. Innlendu böndin snerta ekki þennan streng að verða að fara því maður getur séð flest af þeim seinna ef maður hefur ekki séð þau nú þegar.

Ástandið finnst mér þó vera að leika hátíðina grátt eða þá að skipuleggjendur hennar fela sig bakvið ástandið þar sem gæði listamanna hafa dalað hrikalega. Þá er ég ekki að tala um að það vanti stóru nöfnin heldur finnst mér frekar að það vanti böndin sem gerðu hátíðina svo stórkostlega. Það vantar böndin sem eru við það að verða fræg en eru ekki orðin það, böndin sem að mp3bloggin og indie / underground heimurinn eru að slefa yfir en mainstream tónlistarpressan hefur ekki gripið ennþá.

Það vantar þennan fíling sem að bönd eins og Ratatat, Architecture in Helsinki, Islands, Mates of State, Klaxons, Fiery Furnaces, The Zutons, Clap Your Hands Say Yeah, Wolf Parade og fullt af öðrum böndum sem ég gæti talið hér upp og hafa komið á Airwaves síðustu árin sköpuðu.

Kannski á næsta ári, kannski þá. Airwaves á að vera hátíðin sem engin vill missa af, hún var það en í ár var hún valmöguleiki af mörgum og ekki sá mest spennandi.

Skelli með smá Áströlsku indie poppi, tónleikar Architecture in Helsinki árið 2005 var hápunktur þess árs og einhverjir þeir bestu tónleikar sem ég hef orðið vitni að á Airwaves, fyrr og síðar.

My name is Ringo, I play the drums.

Þegar maður tengir lokasetninguna í þessari frétt við þann sem hana segir að þá er ekki annað hægt en að hlæja.

Ég hef alltaf verið sökker fyrir gleðipoppi sem auðvelt er að raula með. Vinnufélagar mínir voru með þá kenningu að ég félli alltaf fyrir lögum með trallala kafla og Villi vildi einhvern tímann meina að ég væri sökker fyrir lögum með smá blásturshljóðfærum

Það getur vel verið en Sænsku gleðipoppararnir í sveitinni I´m from Barcelona hafa einhvern veginn alltaf átt hjá mér sama stað. Sveitin gerir gífurlega gott gleðipopp sem hressir mann við og blæs bjartsýni í mann sama hvernig viðrar.

Alveg frá því að ég heyrði fyrst lagið We´re from Barcelona með þessari sænsku fjölmennu sveit hafa þau átt vísan stað í spilaranum og jafnvel oftar en ekki fengið að renna í gegnum DVD spilarann líka. Alltaf verið til staðar, aldrei gleymst.

Tóndæmi dagsins er ekki nýjasta nýtt enda ár síðan að síðasta plata þeirra kom út, þeirra önnur og ber hún nafnið Who killed Harry Houdini ?. Þó að platan sé orðin þetta gömul skiptir það engu, hún hefur hvort sem er farið framhjá flestum.

Tóndæmi dagsins gjöriði svo vel. Læt fylgja með myndbandið við lagið sem kom þessari sveit á kortið hjá mér, yndislegt alveg.

I´m from Barcelona -- Paper Planes

Í gamla daga þegar allir hömpuðu Nintendo og Sega Mega drive tölvunum sínum var eingöngu PC tölva á mínu heimili.

Leikirnir í henni voru ekki þeir sömu og í leikjatölvunum og voru ekki nærri því eins aðgengilegir og frábærir, enginn Mario eða Sonic hér. Þeir kenndu mér þó mikið í ensku enda þurfti maður að skrifa allt inn sem átti að gerast í snilldar leikjum eins og Police Quest og Kings Quest og maður lærði að löggukylfa heitir nightstick eða PR-24 á fagmáli.

Eitt höfðu þó PC vélarnar yfir leikjatölvurnar og það var grafík og hljóð. Til að sýna ofurkraft heimilistölvunnar voru ljósin slökkt og kveikt á Second Reality eftir Finnana í Future Crew, allt þetta sýndi og sannaði hvað PC vélin var hrikalega öflug.

486DX vél með SoundBlaster Pro hljóðkorti gjörsamlega grenjaði og bað um miskun við að keyra þetta .

Þetta er ekki tölvuleikur en þótti bara svo hrikalega mikið breakthrough að það var ekki annað hægt en að dást að þessu.

Þetta er meira að segja enn töff í dag.

Búin að góna á nokkrar myndir enda lítið annað hægt að gera þegar að löppin er ónothæf eftir að ég snéri mig á ökkla í körfubolta tvær vikur í röð. Læt það þó fylgja sögunni að ég var að hitta eins og vindurinn úr 3 stiga skotum með ökklann svona og tryggði mínu liði sigur tvo leiki í röð með sex stigum í röð.

En að myndunum,

Karla sem hata konur :

Fín mynd en olli mér þó nokkrum vonbrigðum þar sem margar fléttur úr frábærri bók fá ekki að njóta sín eða er algerlega sleppt. Það þarf vissulega að sleppa einhverju til að koma myndinni á hvíta tjaldið í skikkanlegri lengd en fyrr má nú vera. Verst fannst mér að hlutum var bætt við sem voru ekki í bókinni, hlutir sem breyttu engur fyrir söguna og svo til að bæta gráu ofan á svart var sumum hlutum í bókinni breytt í myndinni. En allt í allt ágætis mynd svona ein og sér.

3/5

District 9 :

Suður-Afríski leikstjórin Neill Blomkamp með sína fyrstu mynd í fullri lengd. Blomkamp er eflaust þekktastur fyrir að hafa gert stiklurnar sem fylgdu auglýsingaherferðinni fyrir Halo3 tölvuleikinn. Stiklur sem að unnu verðlaun á Cannes og læti. District 9 er kvikmynd í fullri lengd sem byggð er á stuttmyndinni Alive in Joburg.sem Blomkamp gerði árið 2005. District 9 er frábær mynd, gerð að hluta í heimildarmynda stíl og tekin upp að mestu með handheld myndavélum sem gefur henni skemmtilegann blæ. Myndin byggir að hluta á aðskilnaðarstefnunni í Suður Afríku og er efni myndarinnar og söguþráður virkilega góður.

Frábær Sci-Fi mynd í alla staði.

4/5

Star Trek :

Nýjasta Star Trek myndin kom mér á óvart, virkilega á óvart. Hef hingað til ekki verið mikill Star Trek maður þó að ég þekki heiminn ágætlega, veit muninn á Picard og Kirk en tala þó ekki Klingósku og get ekki sagt Live long and prosper með vúlkanska kveðju á hendinni á sama tíma.

Myndinni leikstýrir J.J Abrams sem er hálfgerður gulldrengur í Hollywood. Hann er einn af höfundum þáttanna Lost og Alias og skrifaði handritið og leikstýrði Mission Impossible 3. Það sem ég tel honum til vansa er að hann skrifaði handritið af Armageddon, hroðbjóðurinn sem það er.

Þessi mynd er samt algjör inngangur í eitthvað stærra og meira, næstum allt í myndinni snýst um að leggja línurnar fyrir næstu mynd eða myndir og allt of litlum tíma er varið í að segja manni eitthvað um karakterana, næstum eingöngu einblýnt á Kirk og Spock.

3/5

Year One :

Þegar að grínmynd með Jack Black og Michael Cera fær mann bara til að hlæja þrisvar sinnum að þá er myndin ógeð. Allir vinir þeirra dúkka upp í aukahlutverkum en það dugar ekki.

Drasl.

0,5/5

Fjölskyldugarðurinn opnaði með pompi og pragt þann 4.júní 1993. Krakkarnir biðu í röð eftir að vera hleypt inn í garðinn til að njóta lífsins lystisemda sem Reykjavíkurborg hafði sett upp í þessum forláta skemmtigarði.

Myndir frá þessum opnundegi sýna vel gleðina og spennuna sem leyndist í börnum þennan merkisdag. Einn krakki eða öllu heldur fullorðinn sker sig þó úr enda ber hann höfuð og herðar yfir jafnaldra sína.

Maður gæti haldið að þarna sé einhver vistmaður af nálægu sambýli mættur á svæðið til að prófa kassabílana en í raun og veru er þetta bara hann Gestur.

Gestur var bara svona stór miðað við aldur, RISASTÓR.

Þið getið smellt á myndina til að njóta hennar í fullri stærð.

Hinn stórskemmtilegi dagskrárliður tóndæmi dagsins er kominn til ára sinna. Einhver fimm ár af blússandi gleði og kærleika  enda fátt sem gleður hjarta sem og anda eins og góð tónlist.

Tóndæmi dagsins kemur frá Jóa Jökli, í fyrsta sinn að mig minnir. DJ Margeir, sá mæti listamaður og plötusnúður á heiðurinn af laginu ásamt Hjálmum.

Einu sinni í gamla daga á Kaupfélaginu drap DJ Margeir mig með augnaráði sínu þegar ég dansaði óvart utan í borðið sem plötuspilararnir hvíldu á, ég var í fullri sveiflu með snúning á hæl þegar ég rakst í borðið og tónlistin stöðvaðist örsnöggt en vanur plötusnúður eins og DJ Margeir var snöggur að bæta úr því og setja tónlistina aftur í gang.

Hjálmar – Regnið (DJ Margeir mix)

Hvar er þessi krakki í dag? Hvernig er kreppan að fara með hann ?

Afhverju gera fjölmiðlar á Íslandi aldrei follow-up ?

Tölvuleikurinn Rock Band, einhver magnaðasti tölvuleikur sem gerður hefur verið hefur verið tekinn í Guðatölu. Eftir útgáfu The Beatles : Rock Band þar sem að 45 Bítlalög eru tekin fyrir með ótrúlegum stæl verður ekki aftur snúið. Svo verður snilldin enn meiri þegar að plöturnar fara að detta inn og þar með eykst fjöldi laga. Abbey Road kemur í október, Sgt. Peppers í nóvember og Rubber Soul í desember.

Rann í gegnum leikinn síðustu helgi með hljómsveitinni minni og unaðurinn að syngja og spila sem Bítill verður ekki leikinn eftir að neinum tölvuleik í rhytma flokki, það er á hreinu.

Að sitja við trommurnar og taka Ringo á  þetta fer í sögubækurnar, þyrfti hreinlega að taka það upp til að fólk geti notið þess að sá hvað maður neglir þetta vel.

Þegar ég var lítill gerði ég einu sinni sem oftar óskalista yfir það sem ég vildi hvað mest í jólagjöf. Í fyrsta sætinu var blóm sem dansaði í takt við tónlist og í öðru sæti var plata með Roxette.

Þetta sýnir að ég hef alltaf verið með vandaðann smekk þegar kemur að tónlist.

Það er ekki hægt að segja að sumarfríið hafi ekki farið í neitt uppbyggilegt. Ég kláraði loksins eftir öll þessi ár Super Mario Bros 3.

Í rauninni er númer eitt erfiðari en númer þrjú.

Næst er það Police Quest 1.

Ég væri að ljúga ef ég segði ekki að mér hefði fundist sjórinn kaldur í rúmum 12 gráðum. En þetta var furðu fljótt að venjast þannig að farnar voru tvær ferðir út að bauju. Farið verður aftur í sjóinn núna í hádeginu.

Bauja er skemmtilegt orð.

Í lífinu er alltaf gott að setja sér markmið. Ég er á fullu þessa dagana við að uppfylla eitt markmið sem ég hef sett mér að klára fyrir þrítugt en það er klára alla þá Super Mario leiki sem ég hef aldrei klárað.

Ég átti aldrei Nintendo leikjatölvu í gamla daga heldur var heimilið PC vætt frekar fljótt eftir Sinclair tímabilið sem ég hafði varla aldur til að njóta og þar voru spilaðir aðrir leikir heldur en leikjatölvurnar höfðu uppá að bjóða. Endrum og eins var kannski Nintendo vél eða Sega Mega Drive vél sem maður fékk að láni en þá gat verið erfitt að komast að þar sem eldri bræður manns voru bæði sterkari og frekari.

Um daginn náði ég að klára Super Mario Bros 1 og núna er Super Mario Bros 3 í vélinni þökk sé leikjatölvu hermum sem hægt er að keyra upp á öllum tölvum í dag. Google leitarorðið Nes Roms myndi svo hjálpa við að finna leikina sjálfa.

Eftir að hafa spilað þessa leiki í nokkra daga og séð svo hvað eru til margir Mario leikir hef ég komist að þeirri niðurstöðu að öryggisgæslan hjá Princess Peach er til háborinnar skammar. Á nokkra ára fresti kemur Bowser og rænir prinsessunni og alltaf þarf einhver ítalskur pípari að bjarga henni, og hvað fær hann í þakkir ? Ekkert, ekki einu sinni koss.