Kvikmyndir eiga sér ekki langa sögu í hinu stóra samhengi hlutanna. Einn af þeim leikstjórum sem mun alltaf tróna á toppnum meðal þeirra bestu sama hversu mörg á munu bætast við kvikmyndasöguna er Marin Scorsese.
Þessi smávaxni maður sem andar New York bæði inn og út fékk í gær heiðursverðlaun á Golden Globe verðlaunahátíðinni. Scorsese er ekki bara þekktur fyrir myndir eins og Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas og The Departed heldur er hann einn af þeim mönnum sem hristi upp í Hollywood á þeim tíma sem akkúrat þurfti að hrista upp í kerfinu. Scorsese ásamt vinum sínum Coppolla, De Palma, Spielberg og George Lucas breyttu landslaginu eins og það var og hafði alltaf verið í þá Hollywood sem við þekkjum í dag.
Kvikmyndaverin réðu öllu og ekkert var skapað sem talist getur nema ef þeir hefðu ekki beitt sér fyrir því að breyta kerfinu. Kerfi sem að var svo rotið að bíóhúsin sýndu ekkert nema ef kvikmyndaverin leyfðu það. Þeir félagarnir voru allir komnir á spenann og byrjaðir að mestu að mala gull fyrir kvikmyndaverin en þeir dreifðu auðnum, og gerðu samninga þess efnis að þeir myndu ekki gera næstu mynd nema ef að þessi og hinn fengi að gera ódýru myndina sína og svo framvegis. Þeir eru margir leikstjórarnir sem skulda þessum mönnum mikið, menn sem allir unnu með þeim á sínum tíma og fengu það svo launað svo um munar.
Scorsese á alltaf sinn sess í mínu hjarta. Ekki fyrir allar hinar frábæru kvikmyndir heldur fyrir að hafa gert minn allra allra uppáhalds bút úr lagi að stórvirki í einhverri bestu senu sem má finna í þrekvirkinu Goodfellas. Scorsese tekur þar partinn úr Eric Clapton (Derek & The Dominos) laginu Layla sem aldrei er spilaður í útvarpi og alltaf klippur út í uppgjörssenunni frægu þar sem að De Niro og félagar eru búnir að losa sig við sína meðseku félaga í flugvallarráninu. Þessi sena er æði.
Það að Adam Sandler hafi leikið í mynd sem ekki hafi verið ömurleg telst til tíðinda. Slagar jafn vel upp í stór tíðindi.
Funny People með Seth Rogen og Adam Sandler er ekki mynd sem maður grenjar úr hlátri yfir en hún er samt sem áður fyndin og bara fín ræma.
Adam Sandler er vissulega fyndinn, hann hefur sýnt það fyrir löngu í Saturday Night Live, uppistandi og á geisladiskum sem hann gat út sem og nokkrum myndum. En hann hefur verið kærulaus í vali á kvikmyndum síðustu ár og leikið í drasli á drasli ofan. En Funny People er vonandi skref í rétta átt.
Búin að góna á nokkrar myndir enda lítið annað hægt að gera þegar að löppin er ónothæf eftir að ég snéri mig á ökkla í körfubolta tvær vikur í röð. Læt það þó fylgja sögunni að ég var að hitta eins og vindurinn úr 3 stiga skotum með ökklann svona og tryggði mínu liði sigur tvo leiki í röð með sex stigum í röð.
Fín mynd en olli mér þó nokkrum vonbrigðum þar sem margar fléttur úr frábærri bók fá ekki að njóta sín eða er algerlega sleppt. Það þarf vissulega að sleppa einhverju til að koma myndinni á hvíta tjaldið í skikkanlegri lengd en fyrr má nú vera. Verst fannst mér að hlutum var bætt við sem voru ekki í bókinni, hlutir sem breyttu engur fyrir söguna og svo til að bæta gráu ofan á svart var sumum hlutum í bókinni breytt í myndinni. En allt í allt ágætis mynd svona ein og sér.
Suður-Afríski leikstjórin Neill Blomkamp með sína fyrstu mynd í fullri lengd. Blomkamp er eflaust þekktastur fyrir að hafa gert stiklurnar sem fylgdu auglýsingaherferðinni fyrir Halo3 tölvuleikinn. Stiklur sem að unnu verðlaun á Cannes og læti. District 9 er kvikmynd í fullri lengd sem byggð er á stuttmyndinni Alive in Joburg.sem Blomkamp gerði árið 2005. District 9 er frábær mynd, gerð að hluta í heimildarmynda stíl og tekin upp að mestu með handheld myndavélum sem gefur henni skemmtilegann blæ. Myndin byggir að hluta á aðskilnaðarstefnunni í Suður Afríku og er efni myndarinnar og söguþráður virkilega góður.
Nýjasta Star Trek myndin kom mér á óvart, virkilega á óvart. Hef hingað til ekki verið mikill Star Trek maður þó að ég þekki heiminn ágætlega, veit muninn á Picard og Kirk en tala þó ekki Klingósku og get ekki sagt Live long and prosper með vúlkanska kveðju á hendinni á sama tíma.
Myndinni leikstýrir J.J Abrams sem er hálfgerður gulldrengur í Hollywood. Hann er einn af höfundum þáttanna Lost og Alias og skrifaði handritið og leikstýrði Mission Impossible 3. Það sem ég tel honum til vansa er að hann skrifaði handritið af Armageddon, hroðbjóðurinn sem það er.
Þessi mynd er samt algjör inngangur í eitthvað stærra og meira, næstum allt í myndinni snýst um að leggja línurnar fyrir næstu mynd eða myndir og allt of litlum tíma er varið í að segja manni eitthvað um karakterana, næstum eingöngu einblýnt á Kirk og Spock.
Þegar að grínmynd með Jack Black og Michael Cera fær mann bara til að hlæja þrisvar sinnum að þá er myndin ógeð. Allir vinir þeirra dúkka upp í aukahlutverkum en það dugar ekki.
Menningarkvöldin hafa verið að fara hamförum og hefur hvert kvöldið toppað hvert annað. Í stað þess að vera að sýna klassískar kvikmyndir höfum við verið að hamra okkur í gegnum þær myndir sem hafa verið að gera það gott á kvikmyndahátíðum, Golden Globes og hafa svo einhvern slatta af Óskars tilnefningum á bakinu. Ein undantekning var gerð á reglunni en Luc Besson hefur hingað til verið stimpill á sömu gæði og öll Óskarsverðlaun heimsins.
Liam Neeson leikur pabba sem er að leita að dóttur sinni sem er komin í hendur misyndismanna. Liam Neeson er hrikalegur í þessari mynd og hasarmyndir eiga að vera svona. Ekki nein bandarísk formúla hér á ferðinni heldur evrópskt hasar mynd þar sem mannskepnunni er engin virðing sýnd.
Nýjasta mynd Darren Aronofsky þar sem Mickey Rourke fer á kostum. Myndin er hæg og söguþráðurinn er lengi að fara af stað en niðurstaðan verður svo miklu betri fyrir vikið. Mannleg og góð, virkilega góð. Skemmtileg atriði með Marisu Tomei sem strippara gerðu líka mikið.
Mynd um fræg viðtöl David Frost við fyrrum forseta Bandaríkjanna Richard Nixon. Leikstýrð af Ron Horward og er myndin góð í alla staði. Eflaust hefði samt hjálpað til að vera betur inni í Watergate hneykslinu og almennt inni í forsetatíð Nixons en myndin gerði það þó að verkum að maður fór að lesa sér til enda áhugavert umræðuefni hér á ferðinni. Frank Langella er hrikalegur góður sem Nixon.
Það er ekki oft sem ég sýni tilfinningar mínar útá við. Ég get jú öskrað og æpt í keppniskapi en ég er meira að tala um hinar fínni tilfinningar sem karlmenn eru þekktir fyrir að sýna ekki á almannafæri.
Í fyrsta skipti var þetta líka í kvikmyndahúsi. Augun vöknuðu í fullri alvöru og ég fékk gæsahúð sem ég gat engan vegin hrist af mér. Mér hefur aldrei liðið svona áður í myrkvuðum sal með fullt af ókunnugu fólki.
Ástæðan var einföld, ég var að horfa á Heima. Sigur Rósar myndin sem tekur fyrir tónleikaferðalagið þeirra frá síðasta sumri.
Ísland hefur aldrei litið svona vel út á hvíta tjaldinu, landslagið, húsin og fólkið bara öskrar á mann og svo þegar að tónlist Sigur Rósar bætist við er ekki annað hægt en að gleyma stað og stund.
Augnablikið sem fékk mig til að nánast færa mig í fósturstelling, stinga þumlinum upp í mig og líða eins og í móðurkviði var þegar að Starálfur byrjaði í fallegustu útgáfu sem ég hef á ævinni heyrt en útgáfan var órafmögnuð. Þegar ég í rælni horfði til vinstri sá ég að Jói var að upplifa nákvæmlega það sama.
Ég ætla aftur á myndina Heima í bíó, svo kemur hún út á DVD í byrjun nóvember ásamt tónlistinni í myndinni en þarna eru nokkur ný lög og svo nýjar útgáfur af eldri lögum. Það eru skyldukaup á L82.
Ég held að Michael Bay myndin Transformers sé eitthvað það mesta sorp sem ég hef séð lengi. Myndin er óendanlega flott tæknilega, flottar brellur og mikið af sprengingum og látum en það nær ekki lengra en það.
Söguþráðurinn, klisjulegir brandarar og Jar Jar Binks taktar eru eitthvað sem fékk mig til að dæsa og draga djúpt andann ótt og títt á meðan myndin rann í gegn í hinu frábæra kvikmyndahúsi í Mjóddinni.
Mér var eiginlega öllum lokið í lokin þegar að Optimus Prime sagði eitthvað og endaði setninguna á hinni sígildu Transformers teiknimyndasetningu “more than meets the eye”.
Flottar brellur og sprengingar er ekkert nóg til að gera góða sumarmynd, allt annað klikkar. Bay þarf að læra að hætta að hrista myndavélina svona mikið í hasaratriðum. Það er svo mikið klippt og skipt á milli skota að maður nær varla einni sekúndu í ramma og maður nær varla hvað er í gangi. Mynd sem klippir lítið og hristir myndavélina er t.d. Bourne Identity, þar eru hasaratriðin frábær enda sér maður alltaf hvað er í gangi.
Reign Over Me kemur í kvikmyndahús í henni ameríku þann 9.mars. Í myndinni leika Adam Sandler og Don Cheadle. Sandler er að leika í alvörugefnu hlutverki hér svipað og í Punch Drunk Love sem sýndi að hann er góður leikari, ekki bara einhver sprellikarl og Don Cheadle hefur fyrir löngu sannað sig. Er frábær í Hotel Rwanda og betri en allt í Boogie Nights.
Trailerinn fyrir myndina er fínn og lofar góður. Tveir góðir leikarar og söguþráðurinn virðist vera ágætur. Það sem fær mig þó til að klára mér í hausnum til blóðs er þó aðeins eitt.
Afhverju í fjandanum lítur Adam Sandler nákvæmlega eins út og Bob Dylan
Annars má til gamans geta að lagið sem er í trailernum heitir einmitt Reign on Me og er gamalt Who lag en er sungið af hobbitanum Eddie Vedder í trailnerum. Ó já.
Ég er ekkert sérstaklega trúaður eða vantrúaður. Hef einhvern veginn aldrei hugsað út í þetta eða spáð hvað mér finnst um trúnna, tilvist Guðs og allt þetta.
Geri það einn daginn þegar ég verð stór.
Var að skoða trailera á apple síðunni eins og maður gerir stundum og rakst þar á trailer fyrir heimildarmyndina Jesus Camp. Myndin fjallar um hóp fólks sem að trúir því statt og stöðugt að ungt fólk með allt að ofur-kristileg gildi að vopni séu framtíð Bandaríkjanna og þetta unga fólk með ofur-kristilega uppeldið þurfi að komast í góðar stöður til að breyta gangi heimsins, með Guðs vilja að sjálfsögðu.
Eftir að hafa bara séð trailerinn, ekki myndina á ég varla til orð yfir heilaþvættinum sem hér var á ferðinni. Börn allt að sex ára gömul er kennt að vera í her Guðs, til að breyta heiminum því eins og þau segja að þá er fólk útí heimi að þjálfa ungra krakka til að vera hryðjuverkamenn og þau ætla bara að vera á undan.
Jack Black sem er eins nálægt því að vera fullkominn eins og hægt er að leika í mynd eftir þá sem gerðu Napoleon Dynamite. Hann leikur fjölbragðaglímumann frá Mexíkó og lítur svona út. Getur þetta klikkað? Já nei nei.
Hefði ég vitað að King Kong væri svona löng hefði ég nú athugað það að fara á hana klukkan 22. Myndin var frábær og svo þegar ég loksins komst heim eftir þessa maraþon mynd lagðist ég á koddann og fimm mínutum seinna þurfti ég að vakna til að fara í vinnunna.
En þetta er stórgóð mynd og skylda að sjá hana í kvikmyndahúsi.
Á laugardagskvöldið var það handsalað við Vidda að við skyldum fara á forsýningu Deuce Bigalow kvöldið eftir. Það var svo efnt í gær. Ástæða þess að ákveðið var að fara á þessa mynd var sú að Viddi var mjög viss um að þetta væri meistaraverk og ég var svo óssammála honum að ég ætlaði að láta mig hafa það að fara á hana bara til þess að sanna mál mitt. Þetta væri ekki frásögu færandi nema hvað að Vidda fannst svo myndin ömurleg, en ég skemmti mér konunglega. Svo það er eins gott að gera aldrei neinar væntingar.
Ármúlamafían er að verða einhver þéttasti og sterkasti hópur á landinu og búið er að plana tvö kvöld í þessari viku.
Horfði um daginn á heimildarmyndina Black Tar Heroin sem að er tekin upp yfir þriggja ára tímabil og fylgist með fimm ungmennum í San Fransisco sem öll eiga það sameiginlegt að vera heróín fíklar.
Þessi mynd er með því magnaðra sem ég hef séð um ævina og þá er ég að meina það slæma sem að ég hef séð. Í lok myndarinnar eru þrír af fimm smitaðir af HIV eða komnir með AIDS og þrátt fyrir það er enn verið að sprauta sig og jafnvel verið að selja sig á götum borgarinn til að eiga fyrir næsta skammti.
Það góða við þessa mynd er að það er ekkert verið að hamra á því hvað heróín er slæmt fyrir mann með tölum og súluritum eða þá verið að segja að það sé gott. Engin svona námsgagnastofnunar fyrirlestrarbragur eins og fer svo í taugarnar á mér heldur Bara verið að fylgjast með þessum krökkum í daglegu umhverfi þeirra.
Myndin er ekkert fyrir hvern sem er þar sem hún sýnir í raun allt og það er ekkert verið að tala í kringum hlutina.
Stjörnustríðs nördið í mér er búið að vera í dvala núna í nokkur ár. Núna fer þessu að ljúka og ég er bara orðin ógeðslega spenntur að sjá Svarthöfða aftur á hvíta tjaldinu.
Á miðvikudaginn var merkilegur dagur en þá voru 28 ár síðan að Star Wars: Episode IV A New Hope var sýnd í fyrsta skipti. Ansi langur tími til að klára sex myndir en vonandi þess virði núna rétt bráðum. Orðið á götunni gagnvart þessari mynd er það að hún sé dökk, dekkri en Empire Strikes Back. Kevin Smith (Clerks, Mallrats,Chasing Amy, Dogma….) er búinn að sjá hana og gefur henni mjög góða einkunn og það er bara til að gera þetta enn meira spennandi. Revenge of the Sith er líka búin að fá PG-13 miða á sig í Bandaríkjunum sem bendir til blóðsúthellinga og ofbeldis af ágætis stærðargráðu, ekki bara vélmenni sem ligjga í valnum þá.
Kvikmyndahátíð búin að vera í full swing og ég sjálfur búin að vera ansi duglegur að kíkja á myndir héðan og þaðan. Smá skandall að vera löngu búin að sjá t.d. Napoleon Dynamite og Garden State og því var ég ekkert á leiðinni að sjá þær í bíó með einhverjum.
Mean Creek er góð.
The Woodsman er góð.
Ong Bak er góð.
House of Flying Daggers er geðveik.
Episode III sem kemur eftir 2 vikur mun verða geðveik.
Var að horfa á Napoleon Dynamite. Sjáið bara trailerinn og þið vitið að hún er fyndin og sniðug. Þarf ekkert að ræða það sérstaklega meira. Þessi mynd hefur að geyma einhverja þá steiktustu og skemmtilegustu karaktera sem að ég hef séð lengi. Aðalgaurinn í þessum bomsum sem að má sjá á myndinni, spánverjinn og svo bróðir hans, fáránlega fydnir gaurar.
Plakatið ætti að segja ykkur að það er fjör í henni þessari.
Ég og Dóri héldum áfram þeim skemmtilega sið okkar sem byrjaði þegar við fórum tveir saman á Bridget Jones Diary 2 og fórum á enn eina stelpu myndina í gærkvöldi.
Alfie með Jude Law varð fyrir valinu og GUÐ MINN GÓÐUR HVAÐ HANN ER SÆTUR. Hvorugur héldum vatni og urðum alveg brjálaðir þegar að hléið kom því að við vorum alveg dolfallnir.
Þegar það kom ungabarn uppá skjárinn heyrðist ooohhhhh í öllum salnum nema mér og Dóra þar sem við vorum einu strákarnir þarna inni sem héldum ekki í höndina á hvorum öðrum á meðan myndin var í gangi.
Annars er þessi mynd ekkert spes, hún er ekki um neitt þannig lagað. Jude Law er flottur og það er fullt af sætum stelpum þarna en þetta er engin bíómynd.
Kláraði að horfa á Garden State í gærkvöldi. Ég held að ofvirkni og athyglissýki sé að ná mér loksins 24 ára gömlum manninum þar sem ég nenni varla að horfa á bíómyndir í einni atrennu þessa dagana. Meira að segja sjónvarpsþættir í lengri kantinum fá að finna fyrir STOP takkanum, skelli bookmark á hvar ég var og Xboxið resumar þar sem frá var horfið þegar ég ýti á PLAY næst.
En að myndinni,
Garden State er skrýtnasta en umfram allt ein sú skemmtilegasta mynd sem að ég hef séð lengi. Ekki sú skemmtilegasta því að hún er svo ógeðslega fyndin eins og t.d. Anchorman en hún er bara steikt og svo frábærlega vel leikin. Eitt sem að skellir myndinni svo enn hærra er hreint frábært soundtrack sem fær að njóta sín ágætlega í myndinni. Þetta er lítil og einföld mynd, engin stór nöfn sem hægt er að nefna þannig lagað nema Natalie Portman og Ian Holm. Myndin er um ungan leikara Í LA sem að þarf að fara heim til sín þegar að mamma hans deyr, hann hefur ekki farið heim í níu ár og því allnokkrar beinagrindur sem hann hafði skilið eftir sem að hann þarf að takast á við. Það hjálpar lítið að hann hefur verið á geðlyfjum sem að pabbi hans doktorinn hefur látið hann taka frá barnsaldri.
Mæli sterklega með þessari og endilega skoðið trailerinn, fínn trailer og svo byrjar hann á laginu Such Great Heights með Postal Service sem er bara geðveikt. Varð smá súr þegar að Iron & Wine útgáfan af laginu kom svo í myndinni þar sem mér finnst hún svo miklu síðri.
Bridget Jones myndin nýja sem er komin í kvikmyndahús er vonbrigði. Kannski var ég að gera of miklar væntingar en ég hló kannski almennilega bara tvisvar sinnum sem er ekki það sem svona mynd á að kalla fram.
Tónlistin í myndinni er samt afbragð og alltaf er Hugh Grant sætur.
Entries (RSS)
