Fimm manna sveitin The Love Language fær að eiga tóndæmi dagsins.
Lagið Lalita er með fuzz effect fyrir allann peninginn og er það vel. Þetta er töff.
Óli Jóh fær heiðurinn fyrir að benda mér á þetta lag, hann skellti heyrnartólum á borðið fyrir Ensími tónleikana í síðustu viku og sagði þetta skylduhlustun. Sem þetta lag er klárlega.
Forgangsröðunin þessa síðustu daga hefur verið vinnan, NBA úrslitin og þetta eina lag sem ég get ekki hætt að hlusta á.
Eitt stórt repeat er þetta lag á, God Only Knows þessa áratugar sagði Óli bróðir og ég held bara að það sé rétt.
Brooklyn sveitin Grizzlie Bear gaf núna út á dögunum sína þriðju stóru plötu, Veckatimest sem er hreint út sagt stórkostleg svo ég sé nú ekkert að spara stóru orðin. Þetta plata er geðveik.
Tóndæmi dagsins er því lagið sem að ég fæ ekki nóg af. Þetta lag lætur manni líða vel, punktur basta.
Belle & Sebastian hafa setið hljóðann síðan 2006, ekkert nýtt efni hefur komið frá sveitinni sem hryggir mig. Þó höfum við fengið að njóta þess að fá hinar fjölmörgu BBC upptökur sveitarinnar á tvöföldum diski sem ber að fagna.
Meðlimir sveitarinnar hafa þó ekki setið auðum höndum heldur hefur Stuart Murdoch ásamt flestum úr sveitinni setið sveittur í stúdíóinu við gerð nýrrar plötu. Í þetta skiptið er þó platan ekki gerð undir merkjum Belle & Sebastien heldur er hér um að ræða einstaklingsframtak Stuarts, God Help The Girl.
Um er að ræða lög sem Stuart hefur verið að safna í sarpinn síðustu fimm ár, allt lög sem honum hefur ekki fundist að passaði fyrir sveitina sína. Öll eiga lögin að segja samfellda sögu og mun verða tekin upp kvikmynd á næsta ári til að fylgja tónlistinni.
Maður fagnar auðvitað nýrri tónlist frá Stuart sem og tvö Belle & Sebastian lög fá að fljóta með. Stuart hafði verið með þann draum að búa til stúlknasveit og því hélt hann söngvakeppni á netinu og sigurvegararnir syngja lögin í þessu verkefni. Belle & Sebastian lögin sem sett verða í nýjann búning eru Funny Little Frog og Act Of The Apostle.
Ég held að þetta verði flopp, er miðlungs spenntur og læt þetta þá bara koma mér á óvart ef um einhverja snilld er að ræða. Frekar myndi ég vilja nýtt efni með minni ástkæru sveit.
Látum fylgja með fyrstu smáskífuna af plötunni sem kemur út 23.júní ásamt nýrri útgáfu af Funny Little Frog. Come Monday Night er allt í lagi, en ekkert nýtt. Camera Obscura hafa alltaf verið bestir í að stæla Belle & Sebastian.
M. Ward hefur spilað með ótrúlega mörgum frábærum listamönnum. Hann hefur spilað með Bright Eyes, Cat Power, Jenny Lewis, My Morning Jacket og Noruh Jones. Auk þess er hann í dúettnum She & Him sem gáfu út hina stórgóðu Volume One.
Núna var hann að gefa út plötuna Hold Time sem liggur vel í eyra við fyrstu hlustun. Síðasta platan hans, Post-War var hrikalega góð og því eftirvæntingin talsvert mikil að fá að heyra nýtt efni frá honum.
Það er því kominn tími á annað tóndæmi með M.Ward. Hann á það skilið.
Arcade Fire fá þann heiður að vera tóndæmi dagsis, þessi frábæra sveit sem hefur setið hljóðann eftir að hin stórgóða Neon Bible kom út.
Við fögnum því nýju lagi frá þeim, lagið er þó ekki nýtt heldur ábreiða af frábæru lagi eftir Yeah Yeah Yeahs!, eflaust þeirra þekktasta lag.
Lagið er Maps og er útgáfa Arcade Fire hreint út sagt ágæt. Negli svo inn jútjúbi með upprunalegu útgáfunni, það er eitthvað svo hrikalega töff við hana Karen O.
Dreifbýlistónlistarmaðurinn Glen Campbell fær að eiga tóndæmi dagsins með fallegri ábreiðu af Foo Fighters slagaranum Times Like These. Glen þessi hefur verið í yfir 50 ár í bransanum og gaf út í fyrra plötuna „Meet Glen Campbell” þar sem hann tekur tökulög ýmisskonar eftir John Lennon, Green Day, U2 og Travis svo einhverjir séu nefndir.
Glen er engin aukvissi, fyllti í skarð Brian Wilson þegar Beach Boys voru að túra og spilar á gítar á Pet Sounds ásamt því að spila sem session leikari fyrir fjölda annarra þekktra tónlistarmanna.
Mér finnst þessi útgáfa hans af Time Like These vera helvíti flott.
Þetta er þannig dagur að ég held að það sé kominn tími á gleði og fjör.
Ég treysti fáum til þess að básúna gleði og fjöri hér á þessum miðli en Sindra og Gunna, betur þekktir sem listamennirnir Sissi og Gussi.
Drengirnir hafa verið að dæla út tónlist í fjölda ára en alltaf lent undir radarnum, skil ekki afhverju því þetta er tónlist sem myndi fá hvaða skríl til að taka niður lambúshettuna og dansa.
Ég set inn lag sem er skylduhlustun og svo myndbandið við hið stór góða lag Vélmenn -- Draumur í dós
Leiðinlegt fyrir New York dúettinn Department of Eagles að hafa ekki hljómað í mínum eyrum fyrr en á gamlársdag í fyrsta skipti en lagið þeirra sem nú prýðir liðinn tóndæmi dagsins hefði án nokkurs vafa dottið í topp sæti yfir lög ársins 2008.
Svo má til gamans geta að Daniel Rossen úr Grizzly Bear er í þessari sveit.
Lagið No One Does It Like You er að detta á topplista hér og þar á netinu og ekki að ósekju. Þetta er yndislegt lag.
Hlustið bara. Reyndar er þessi live útgáfa hér af youtube betri í mínum huga, einhver óskilgreindur fílingur sem ég er hrifinn af.
Áralöng hefð hefur verið fyrir því á þessu bloggi að setja inn tóndæmi. Í desember hef ég svo sett inn jólalög af sömu sort. Lög með listamönnum sem eiga uppá pallborðið hjá mér, ekkert Helgu Möller dót neitt.
Venjulega hefur Belle & Sebastian alltaf slegið fyrsta tóninn með O come, O come Emannuel en í þetta skiptið ætla ég að breyta til. Þriðji í aðventu er liðinn en maður er aldrei of seinn fyrir svona.
Bright Eyes fá að slá fyrsta tóninn í þetta skiptið, jólalagið er klassísk og útgáfan anguvær og brothætt.
Tóndæmi dagsins á svo vel við að það er ekki fyndið. Bæði er lagið afskaplega hressandi og kemur manni í fíling. Í raun akkúrat það sem þegnar þessa lands þurfa á mánudegi og hvað þá á mánudegi í þeirri tíð sem núna er.
Enn fremur snertir umslag plötunnar þjóðerniskennd okkar enda forkunnarfagur foss sem skartar plötuna. Íslenskur foss í þokkabót. Nafn plötunnar kórónar svo allt saman, einfaldur titill sem samt segir svo mikið.
Platan heitir „Everything is borrowed” með Mike Skinner AKA The Streets.
Nýtt Oasis lag sem er ekki lélegt á alltaf skilið að vera tóndæmi dagsins. Oasis er hljómsveit sem hefur lítið þróast í gegnum árin að mínu mati en hefur sitt „sound” sem ég hreinlega fíla.
Og ég er að fíla nýja lagið, það er gott sound í því og ég byrja að tromma ósjálfrátt með því sem er alltaf góðs viti í mínum bókum. Þetta eru engin geimflaugavísindi en lagið er gott, punktur.
Fyrir þá sem þola ekki Oasis, að þá er hér myndband þar sem ráðist er á Noel á sviði.
Okkervil River sem áttu bestu plötu ársins 2007 hafa gefið út nýja plötu, The Stand Ins sem við fyrstu hlustanir rennur ljúflega í gegn og verður eflaust af mörgum sett á topplista ársins 2008.
Tóndæmi dagsins er því klárlega af plötunni nýju, ekki annað hægt. The Stage Names sem kom út á síðasta ári átti að vera tvöföld plata en varð ekki og The Stand Ins er seinni hlutinn af þeirri plötu.
Lagið Lost Coastlines er tóndæmi dagsins. Vessgú !
Það verður ekki betra en akkúrat þetta. Hreinlega vá!
The Flaming Lips, þetta ótrúlega band að taka syrpu af The Who lögum sem öll eru af Tommy. Einhverri þeirri bestu plötu sem komið hefur út í minnum manna.
Tilefnið er að VH1 var að heiðra The Who þar sem sveitin sjálf tróð upp ásamt Flaming Lips, Eddie Vedder og Tenacious D svo einhverjir séu nefndir.
Er ekki komin tími á blogg ? Held það svei mér þá.
Tóndæmi dagsins verður því blogg dagsins, ef ekki vikunnar. Það er aðeins ein plata sem hefur fengið náð í eyrum mínum síðustu daga en það er nýjasta afurð vísindakirkju nöttarans Beck (Hansen). Frá fyrsta lagi er maður bara í fíling og dillar höfðinu eins og ekkert sé sjálfsagðara.
Platan heitir Modern Guilt og hefur verið að fá blússandi dóma hér og þar.
Krepputal hvað ? Ég tók ekki þátt í neinu góðæri og ég ætla ekki að taka þátt í neinni kreppu.
Því ættu allir færir menn og konur að skella sér á hinn frábæra og fróma vef sem hér verður tengillá og eyða nokkrum krónum.
Þær fara ekki í neina vona menn með bumbur sem reykja vindla og hlæja að almúganum heldur í alvöru menn sem láta sig rétt mál skipta og eru vinir vina sinna.
Ein af plötum ársins er komin út, svo einfalt er það.
Fleet Foxes, fimm manna sveit frá Seattle hafa hér smíðað plötu sem byggir á gömlum gildum sem hitta beint í mark og það þeirra fyrsta plata. Raddanir ala Beach Boys og Crosby, Stills og Nash ásamt fleiri áhrifum eru hér svo skemmtilega augljós án þess að nokkurn tímann sé hægt að segja að þeir séu að taka beint frá sínum áhrifavöldum. Fleet Foxes hafa farið sína leið.
Tóndæmi dagsins er það lag af plötunni sem greip mig fyrst, lagið byrjar í rólegheitunum en vaknar svo til lífsins með stæl. Þetta lag eitt og sér ætti að duga til að leyfa fólki að heyra hverskyns plata er hér á ferð.
Ég ætla að leyfa laginu að njóta sín og babbla sem minnst um þá.
Á þjóðhátíðardegi íslendinga í ár kemur út nýjasta plata Coldplay sem ber nafnið Viva La Vida. (loca?)
Colplay hafa t.d. gefið lagið Violet Hill á heimasíðu sinni sem er allt í lagi en seinna lagið sem heyrist, titillag plötunnar er aftur á móti stórgott. Eiginlega bara virkilega gott.
Ég fíla fiðlurnar í því og svo stóru bjölluna og svo er samsöngur sem í raun innsiglar það að ég fíli lagið.
Ég hlakka til að heyra meira af þessari plötu, það er ekki móðins meðal indie fólksins að fíla Coldplay en mér gæti ekki verið meira sama. Gott popp er gott popp, óháð hver flytur.
Hressu krúttlegu Svíarnir í I´m from Barcelona gáfu út plötuna Let Me Introduce My Friends snemma árs 2006. Ótrúlega hressandi og léttleikandi plata sem ég set reglulega í spilarann og þá oftast tónleikaupptökur en þar er hressleikinn þeirra hvað mestur. 29 manna band sem svipar til Polyphonic Spree þar sem allir leggja sitt af mörkum undir handleiðslu forsprakkans Emanuel Lundgren. Sveitin hefur áður fengið að njóta þess heiðurs að vera tóndæmi hér og er vel að heiðrinum komin að endurtaka leikinn. (
Tóndæmi dagsins er opnunarlag plötunnar, Oversleeping sem á sérstaklega vel við á þessum mánudegi. Textinn súmmerar þetta vel upp „Been oversleeping on Monday,I don’t care let’s pretend that it’s Sunday”
Í kaupbæti læt ég fylgja með Adventure Kid útgáfuna af þekktasta lagi I´m from Barcelona sem er hið mikla stemmningslag We´re from Barcelona, nú í rándýrri elektró útgáfu.
Fyrsti ársfjórðungur er búinn og því ekki úr vegi að gera upp þennan tíma út frá tónlistinni. Nokkrar stórgóðar plötur komnar á þessu tímabili sem vonandi eiga eftir að eldast vel en ekki gleymast þegar árið er liðið. Það er á hreinu að nokkrar af þeim verða að instant klassíkerum.
- Eitthvað hressasta opnunarlag plötu sem ég hef heyrt lengi. Það er eins og himnarnir opnist þegar lagið byrjar og kórinn bætist við. Ég er kannski ekki hlutlaus þar sem ég er líka í kór og ég er sucker fyrir samsöng, brass og auðveldu sing-a-long.
- Dan Bejar, hinn fjölhæfi tónlistarmaður sem dælir út efni í hinum og þessum böndum tekur annað sætið með þessu frábæra lagi af nýjust plötu sinni, Trouble in Dreams. Dan hefur ekki bara verið að vinna í þessari plötu heldur er hann einnig í New Pornographers sem gáfu út hina ágætu Challengers á síðasta ári þar sem hann á besta lag plötunnar, Myriad Harbour.
- Rappari sem snéri sér að poppi vermir þriðja sætið. Hann kallar sig Why? og kemur frá Kaliforníu. Yoni Wolf heitir hann og platan heitir Alopecia. Lagið These Few Presidents stendur klárlega uppúr. Lagið er smástund að byrja en um eftir eina mínutu er lagið orðið helvíti nett.
- Einhver mest hæpaðasta hljómsveit internetsins í dag. Gífurlega einföld en fáránlega catchy lög sem renna ljúflega í gegn. Það er ekkert verið að finna hjólið upp hér en það skiptir engu, þetta er vel gert. The Kids Don´t Stand A Chance ásamt Oxford Comma og A-Punk eru nokkuð jöfn um hituna í spilaranum hjá mér en The Kids Don´t Stand A Chance fá heiðurinn í þetta skiptið.
- Brooklyn sveitin MGMT fá síðasta sætið sem í boði er en myndu vera í fyrsta sæti ef verið væri að velja besta myndbandið. Þetta er hrikalega nett lag og voðalega Ara Tómasar-legt.
Þó að Óli bróðir minn sé með bindi alla daga þýðir það ekki að hann sé ekki töff. Hann er verulega töff enda með eftirnafnið Jóh. Óli ber veg og vanda af tóndæmum dagsins og er þakklæti mitt í hans garð mikið fyrir að halda partýinu gangandi.
Hann Óli byrjaði snemma að mata litla bróður sinn af tónlist, minnir að þetta hafi allt byrjað með Pílu Pínu og þaðan þróast yfir í talsverst flóknari tónlist sem hefur lifað lengur en Píla Pína greyið.
Tóndæmi dagsins er með hip hop listamanninum sem ákvað að gera taktfast indiepopp í staðinn. Hann kallar sig Why? en heitir Jonathan "Yoni" Wolf og kemur frá Berkeley, Kaliforníu.
Guðfinnur Ólafur Einarsson grætur sárann yfir þeirri tónlist sem er að streyma hér inn en það verður ekki hlustað á það. Því miður fyrir Vestfirðinginn er ekkert nýtt með Billy Joel sem ég er að fíla og því ekkert slíkt efni hér að finna.
Tóndæmi dagsins er þó af þeim meyði að Guðfinnur getur ekki annað en beygt sig og hneigt af lotningu fyrir B-liðsmanni vikunnar þar sem tóndæmi dagsins er lag sem myndi falla vel að hans furðulega en þó á stundum góða smekk. Tónlist fær hjólin til að snúast og auðgar andann, það er aldrei of mikil tónlist Guðfinnur.
Í Kanada hefur verið í gangi einhver mesta nýsköpun og þróun á góðri tónlist í manna minnum. Enn einn sveitin frá Kanada er hér að stíga fram með sína fyrstu stóru plötu og þvílík byrjun er hér á ferðinni. Ég á hreinlega ekki til orð yfir þessari plötu, ekki orð!
Hljómsveitin heitir Plants and Animals og fer í bækurnar hjá mér yfir bönd sem maður þarf að fylgja eftir.
Hinn magnaði Dan Bejar er tóndæmi dagsins. Dan er meðlimur í kanadísku stjörnusveitinni The New Pornographers sem hefur verið tóndæmuð oft áður á þessari síðu. Sömuleiðis er hann í Swan Lake og Hello, Blue Roses.
Sólo sveitina sína kallar hann þó Destroyer og hún er tóndæmi dagsins í dag.
Platan Trouble in Dreams hefur verið að fá góðar viðtökur enda tónar Dans og sérstök röddin afskaplega móðins í dag. Eina sem angrar mig er að hún er keimlík síðustu plötunni, það hefði aðeins mátt fikra sig áfram með formið.
Lagið Dark Leaves From A Thread er klárlega lag dagsins, geðveikt lag.
Brooklyn sveitin MGMT er sveit dagsins. Ég sá sveitina í Letterman og varð því að athuga málið. MGMT hafa verið að hita upp fyrir Of Montreal og virðast vera álíka skrýtnir við fyrstu sýn. Sveitin var að gefa út hina frábærlega nefndu Oracular Spectacular við ágætis viðtökur.
Það er ekkert lítið sem hressleikinn er við völd í þessu lagi, þetta er helgarlag, danslag og stuðlag. Sumir myndu kalla þetta svokallað Ara-lag.
Myndbandið er töff en ég læt Letterman atriðið fylgja með, töff hvernig þeir enda á stefi úr Doors laginu Light My Fire.
Seinni plata Birmingham sveitarinnar The Editors hefur fengið mikla og góða athygli. Fyrir hvað veit ég eiginlega ekki.
Hér erum við með sveit sem er eins og barn Joy Division og Interpol. Um leið og söngvari sveitarinnar, Tom Smith þenur raddböndin koma nöfn Ian Curtis og Paul Banks strax uppí hausinn á manni og skynsemin segir manni að hér sé um að ræða nýtt efni frá Interpol. Svo kemur bara í ljós um er að ræða The Editors sem hafa allan sinn stíl snýttan úr þessum áður nefndu sveitum.
Samt sem áður hefur sveitin einhvern togkraft sem fær mann til að hlusta. Þetta er djöfulli vel gert allt saman þó að frumlegheitin eru í lágmarki, algjörtu lágmarki. En það er auðvitað rosalega erfitt að herma vel og það er kannski snilldin, þeir eru svona góður að herma.
Tóndæmi dagsins er því með Interpol / Joy Division þema sveitinni The Editors.
Það situr í mér eftir helgina hversu magnaðir tónleikar Hins Íslenzka Þursaflokks voru í Laugardagshöllinni á laugardaginn.
Tilefnið var 30 ára afmæli sveitarinnar og var öllu tjaldað til. Lög Þursanna sem fyrir löngu hafa stimplað sig í heildingul þjóðarinnar voru útsett með Caput hópinn í huga ásamt Þursunum sjálfum. Sveitin sem kom fram á tíma diskós og pönks ætti að vera spiluð í menntaskólum þessa lands til að kenna fólki að meta íslensk þjóðlög og íslenska tónlist. Hér er eitthvað fyrir alla.
Egill Ólafsson er mikill listamaður og er röddin hans betri í dag ef eitthvað er miðað við upprunalegar upptökur sveitarinnar. Hvað eftir annað kom mér á óvart hversu sterkur Egill er á sviðinu, svo sannarlega á heimavelli á sviðinu.
Eina sem stuðaðið mig við tónleikana er að ekkert blast var á þeim, mixið allt mjög miðjukennt og mónótónískt en það er víst sá galli sem fylgir því að hafa sviðið troðfullt af klassískum hljóðfærum.
Þegar ég sá dagskránna í byrjun tónleikanna sagði ég að það kæmi ekki annað til greina en að Jón var kræfur karl og hraustur yrði lokalagið, þó það væri ekki á dagskránni. Það er ekkert lag til þess hæfara til að klára tónleikana með þessari hljómsveit en það lag.
Enda fór það svo að Tómas Tómasson steig fremstur á svið, kynnti lagið og taldi í. Frábær lok á frábærum tónleikum.
Fróðleiksmoli dagsins er svo sá að fyrstu opinberu tónleikar Hins Íslenzka Þursaflokks fóru fram í mekka menningarinnar, Breiðholti.