Krepputal hvað ? Ég tók ekki þátt í neinu góðæri og ég ætla ekki að taka þátt í neinni kreppu.
Því ættu allir færir menn og konur að skella sér á hinn frábæra og fróma vef sem hér verður tengill á og eyða nokkrum krónum.
Þær fara ekki í neina vona menn með bumbur sem reykja vindla og hlæja að almúganum heldur í alvöru menn sem láta sig rétt mál skipta og eru vinir vina sinna.
Einn, tveir og kaupa, kaupa, kaupa.
Nógu mikið er búið að tala um það að Jay-Z sé fyrsti hip-hop listamaðurinn til að spila á Glastonbury og það sem eitt af stóru nöfnunum til að trekkja á hátíðina. Sá sem öskraði mest yfir þessu var Noel Gallagher.
Jay-Z svarar svo Noel á þann máta sem hann kann best, á sviðinu. Þetta er vel gert. Þó ég sé engin Katrín að þá kann ég að meta svona.
Bara afþví að ég get það. Internetið er yndislegt.
Ég hef aldrei verið eins ánægður og stoltur með íslensku þjóðina eins og þegar við gáfum Frakklandi 8 stig í Eurovision. Engin gaf þeim jafn mörg stig nema við og Litháen. Við kunnum að meta góða tóna, það er klárt
Ég er ekki mikill Eurovision maður en Frakkar fá allan minn stuðning í ár. Við erum að tala um æðislegt lag sem er langtum betra en það sem Eurovision myndi nokkurn tímann þora að bjóða uppá og myndbandið er snilldin ein.
Sebastien Tellier er maður dagsins. Framlag Frakka til keppninnar er af nýjustu plötu Sebastien, Sexuality sem er produceruð af Guy-Manuel de Homem-Christo sem myndar 50% af hinni frábæru Daft Punk.
Það er þvílíkur gullmoli á ruv.is núna sem verður aðgengilegur næstu daga og er skylduhlustun fyrir alla áhugamenn um íslenska tónlist og tónlistarsögu. Freyr Eyjólfsson sest niður með gleðigjafanum Valgeiri Guðjónssyni þar sem þeir kryfja plötu Spilverksins, Sturlu.
Platan Sturla er ein af þeim plötum sem ég ofhlustaði á í fermingargræjunum mínum og fæ seint nóg af. Þvílík plata.
Eftir að hafa horft á Almost Famous í enn eitt skiptið er ég með Tiny Dancer á heilanum. Djöfull er þetta nett lag.
Og nei, það segir ekkert um kynhneigð mína þó að ég sé með þetta lag á heilanum. Tónlist er fordómalaus.
Fyrsti ársfjórðungur er búinn og því ekki úr vegi að gera upp þennan tíma út frá tónlistinni. Nokkrar stórgóðar plötur komnar á þessu tímabili sem vonandi eiga eftir að eldast vel en ekki gleymast þegar árið er liðið. Það er á hreinu að nokkrar af þeim verða að instant klassíkerum.
Topp 5 bestu lögin - 1Q 2008
1. Plants & Animals - Bye Bye Bye
- Eitthvað hressasta opnunarlag plötu sem ég hef heyrt lengi. Það er eins og himnarnir opnist þegar lagið byrjar og kórinn bætist við. Ég er kannski ekki hlutlaus þar sem ég er líka í kór og ég er sucker fyrir samsöng, brass og auðveldu sing-a-long.
2. Destroyer - Dark Leaves From A Thread
- Dan Bejar, hinn fjölhæfi tónlistarmaður sem dælir út efni í hinum og þessum böndum tekur annað sætið með þessu frábæra lagi af nýjust plötu sinni, Trouble in Dreams. Dan hefur ekki bara verið að vinna í þessari plötu heldur er hann einnig í New Pornographers sem gáfu út hina ágætu Challengers á síðasta ári þar sem hann á besta lag plötunnar, Myriad Harbour.
3. Why? - These Few Presidents
- Rappari sem snéri sér að poppi vermir þriðja sætið. Hann kallar sig Why? og kemur frá Kaliforníu. Yoni Wolf heitir hann og platan heitir Alopecia. Lagið These Few Presidents stendur klárlega uppúr. Lagið er smástund að byrja en um eftir eina mínutu er lagið orðið helvíti nett.
4. Vampire Weekend - The Kids Don´t Stand A Chance
- Einhver mest hæpaðasta hljómsveit internetsins í dag. Gífurlega einföld en fáránlega catchy lög sem renna ljúflega í gegn. Það er ekkert verið að finna hjólið upp hér en það skiptir engu, þetta er vel gert. The Kids Don´t Stand A Chance ásamt Oxford Comma og A-Punk eru nokkuð jöfn um hituna í spilaranum hjá mér en The Kids Don´t Stand A Chance fá heiðurinn í þetta skiptið.
- Brooklyn sveitin MGMT fá síðasta sætið sem í boði er en myndu vera í fyrsta sæti ef verið væri að velja besta myndbandið. Þetta er hrikalega nett lag og voðalega Ara Tómasar-legt.
Það er aldrei nógu mikið old skúl í gangi. Þetta er alvöru.
Þegar maður skoðar lista yfir væntanlegar plötuútgáfur getur maður ekki annað en klórað sér í hausnum.
Var ég að vakna árið 1994 ?
25.mars - Counting Crows
25.mars - The Lemonheads
1.apríl - Moby
1.apríl - R.E.M.
8.apríl - The Breeders
15.aprí - Everclear
22.aprí - Blind Melon
29.aprí - Portishead
20.maí - Alanis Morissette
Það verður seint tekið af Jack Black og Kyle Gass að þeir séu ekki hressir. Þegar verkfall handritahöfunda stóð sem hæst tróðu þeir upp á útifundi og gerðu það vel, hvað annað. Eins og JB segir að þá komust Rage agains the machine ekki, og því var splæst í dýrari týpuna. Nefnilega The D.
Tenacious D er snilldarsveit, þeir stíga ekki hátt í frumleika, lagasmíðum en þeir vinna það upp með hressleika. Það mega þeir eiga.
Myndbandið er smá stund í gang, en á 2:00 vakna drengirnir til lífsins og taka City Hall með breyttum texta. Snilld.
Ég er ekki þekktur fyrir að aðhyllast austurströndina eða vesturströndina. Ég er heldur ekki þekktur fyrir að hafa grátið og fengið frí í skólanum þegar Tupac var skotinn eins og sumir.
Það er nefnilega afskaplega lítið hippedí hopp í mínum skrokki. Þess vegna varð ég hissa þegar að Stiftamtsmaðurinn Bjarni Þór bað mig um að gera topplista yfir mín uppáhalds hiphop lög.
Ég hefði frekar átt að vera beðin um að gera topp lista yfir uppáhaldsstaðina mína í fjallinu fagra, Breiðholti en ekki þetta.
En þar sem hiphop uppeldi mitt var af skornum skammti þurfti að kreista fram fimm lög sem ég hef á einhverjum tímapunkti átt á kassettu hér í den. Í raun ótrúlegt að ekkert þeirra laga sem ég taldi upp hafi verið talið upp áður af biksvörtum strákum úr Seljahverfinu sem neimdroppa Flavav Flav og Yo! Mtv Rap eins og ég segi Eniga Meninga og Kardimommubærinn. En ég hafði Stulla Ásgeirs og Dabba Judo, þaðan kemur mitt hip hop.
Þetta var samt létt, þó maður sé ekki mikill hippedí hopp strákur á maður samt sín uppáhaldslög. Held að Liquid Swords með GZA sé mitt lag, ég get enn rappað fyrsta versið. Ef þið trúið mér ekki er það Ölstofan 6.mars.
Ég hef aldrei hlustað mikið á Muse nema rétt í byrjun á lög eins og Muscle Museum og Sunburn haustið 1999 en Napster sá til þess að maður heyrði þessi lög. Platan sjálf fór aldrei fyrir mín eyru fyrr en miklu seinna.
Uppá síðkastið hef ég verið í smá Muse kasti þökk sé laginu Knights of Cydonia sem er í Guitar Hero 3 tölvuleiknum sem hefur farið mikinn á L82.
Myndbandið við lagið er líka rakin snilld og maður þreytist seint og illa á að horfa á það. Muse er gott band, gítarrúnkið er stundum svolítið mikið en það venst vel og rödd Matt Bellamy er rosalega flott.
Ég get bara 98% af laginu í GH3 í dag á Medium. Markmiðið er að 100% lagið í Hard. Expert er fyrir einhverfa.
Þetta myndband er á repeat, ég fæ gæsahúð í hvert skipti sem ég horfi á þetta. Hvort það sé útaf tilfinningalegum sveiflum vegna áfengisleysis og pepsi max fráhvarfseinkenna skal ósagt látið. Það breytir því ekki að þetta er gífurlega fallegt.
Klárlega ein af plötum ársins.
Allir góðir tónlistar áhugamenn sem og Breiðhyltingar eiga að skunda á Organ annað kvöld þar sem tónlistarmaðurinn knái Stafrænn Hákon, öðru nafni Ólafur Josephsson mun troða upp. Tónleikarnir byrja kl 21:00 og kostar 500 kr inn sem er gjafaverð fyrir skemmtun af þessu tagi.
Ólafur Arnalds (hvað er með alla þessa Arnalds?) mun einnig troða upp.
Stafrænn Hákon gaf út hina frábæru plötu Gummi á síðasta ári og á skilið allt lof sem hann fær. Bæði sem Breiðhyltingur og sem tónlistarmaður sem fetar ótroðnar slóðir og spilar fallega tónlist.
Þessi tími ársins kominn, í móki eftir hangikjötið og nóakonfektið er komið að því að birta blessaðann listann. Gott ár tónlistarlega séð, virkilega gott fyrir íslenska tónlist og mjög gott fyrir erlenda.
Listinn er svona:
Erlent
Innlent
Tónleikar ársins
Þetta þarf ekkert að ræða.
Þetta er hrikalega fallegt. Svo má líka sjá Einar og Stebba Veigar þarna sem er plús.
Radiohead gáfu nýverið út plötuna In Rainbows á ný ástarlegann máta miðað við hljómsveit af stærðargráðu sem Radiohead er. Maður getur náð í plötuna á DRM lausu formi og borgað þá upphæð sem manni hentar, hvort sem það væru 0 krónur eða hundruðir þúsunda. Flestir taka þann pól í hæðina að borga það sem viðkomandi finnst vera sanngjarnt verð fyrir plötu en sumir borga meira og aðrir minna og aðrir ekkert. Hver og einn bara borgar það sem viðkomandi er tilbúin í að borga.
Stóru plötufyrirtækinn kvarta og kveina yfir þessu enda þarna verið að sýna að business módelið sem þau vinna eftir er úrelt og úr sér gengið. Hér heima sést hvernig frábær sala Mugison á plötunni Mugiboogie hefur núllað út milliðina og dreifingaraðilana sem plötufyrirtækin eru og hægt að gera hlutina sjálfur með aðstoð góðra manna og eldmóðinn einan að vopni.
SMÁÍS , sem eru samtök myndrétthafa á íslandi hafa farið mikinn gegn p2p síðum eins og torrent.is blammera svo þetta nýja módel með greininni
“Eru aðdáendur Radiohead nýskari en aðrir neytendur”.
Í greininni sem væntanlega er skrifuð af Snæbirni Steingrímssyni, framkvæmdarstjóra SMÁÍS þó engin sé titlaður fyrir greininni er talað um að 38% þeirra sem sóttu verkið hafi borgað eitthvað og restin hefði stolið plötunni.
Hér er verið að vísa í tölur úr einhverri rannsókn sem ekki er getið heimildar um hvaðan séu fengnar og því tekur maður henni svona temmilega réttri. Ég ætla að taka mér það bessaleyfi að halda að SMÁÍS hafi verið að vísa í rannsókn comScore, fyrirtækisins sem hafði engan aðgang að gögnum Radiohead um söluna heldur byggir niðurstöður rannsóknar sinnar eingöngu á sínum eigin tölum hvernig sem þeir fengu þær þá.
Radiohead sjálfir hafa svarað þessu sem algjöru bulli og ítreka að þessar tölur séu búnar til með loftinu einu enda engin tölfræði frá þeim komin í þessari rannsókn.
Hvað græða menn á því að skella fram svona bulli án þess að vísa í heimildir? Ef vísað væri í heimildir, hvað græða menn þá á því að vísa í heimildir sem búið er að hrekja af þeim sem vita mest um málið?
Ég skil ekki svona málaflutning. Ég skil hvað SMÁÍS standa fyrir en ég skil ekki leik þeirra að halda að allir þeirra neytendur, fólkið sem borgar félagsmönnum samtakanna allar þeirra tekjur séu nískupúkar, þjófar eða hvað þeir vilja kalla hinn almenna neytenda.
Getur verið að SMÁÍS hræðist netið og milliliðalausu taktína sem er og mun ryðja sér til rúms sem ríkjandi þáttur verslunar á tónlist? Það gæti líka verið að þeir skilji ekki netið og sjái ekki þau fjölmörgu tækifæri sem þar eru fyrir hagsmunaðila. Netið er ekki bara vettvangur litla mannsins eða þeirra sem ætli sér að brjóta lögin og stela, heldur óplægður akur og hafsjór tækifæra. Það þarf bara að nýta tækifærin og ekki reyna að heimfæra það sem gert er í venjulegri plötubúð yfir á netið. Ef það er gert og ekki hugsað út fyrir kassann er alveg á hreinu að hugmyndin mun steypast til jarðar.
Annars er ég bara nettur.
Það er föstudagur, síðasti dagur sumars og því komin tími á smá hlýju.
Hún er öll hér í nokkra mínutna myndbandi.
Svo til að bæta við gleðina er hér nýtt lag með Sigur Rós
Sigur Rós að taka Njósnavélina í Culture Show á BBC í órafmagnaðri útgáfu.
Suma hluti má horfa á aftur og aftur og aftur og aftur.
Þetta er einn af þeim.
Powered by WordPress, Mandigo theme by tom.
Entries (RSS)
and Comments (RSS).
