Radiohead gáfu nýverið út plötuna In Rainbows á ný ástarlegann máta miðað við hljómsveit af stærðargráðu sem Radiohead er. Maður getur náð í plötuna á DRM lausu formi og borgað þá upphæð sem manni hentar, hvort sem það væru 0 krónur eða hundruðir þúsunda. Flestir taka þann pól í hæðina að borga það sem viðkomandi finnst vera sanngjarnt verð fyrir plötu en sumir borga meira og aðrir minna og aðrir ekkert. Hver og einn bara borgar það sem viðkomandi er tilbúin í að borga.

Stóru plötufyrirtækinn kvarta og kveina yfir þessu enda þarna verið að sýna að business módelið sem þau vinna eftir er úrelt og úr sér gengið. Hér heima sést hvernig frábær sala Mugison á plötunni Mugiboogie hefur núllað út milliðina og dreifingaraðilana sem plötufyrirtækin eru og hægt að gera hlutina sjálfur með aðstoð góðra manna og eldmóðinn einan að vopni.

SMÁÍS , sem eru samtök myndrétthafa á íslandi hafa farið mikinn gegn p2p síðum eins og torrent.is blammera svo þetta nýja módel með greininni

“Eru aðdáendur Radiohead nýskari en aðrir neytendur”.

Í greininni sem væntanlega er skrifuð af Snæbirni Steingrímssyni, framkvæmdarstjóra SMÁÍS þó engin sé titlaður fyrir greininni er talað um að 38% þeirra sem sóttu verkið hafi borgað eitthvað og restin hefði stolið plötunni.

Hér er verið að vísa í tölur úr einhverri rannsókn sem ekki er getið heimildar um hvaðan séu fengnar og því tekur maður henni svona temmilega réttri. Ég ætla að taka mér það bessaleyfi að halda að SMÁÍS hafi verið að vísa í rannsókn comScore, fyrirtækisins sem hafði engan aðgang að gögnum Radiohead um söluna heldur byggir niðurstöður rannsóknar sinnar eingöngu á sínum eigin tölum hvernig sem þeir fengu þær þá.

Radiohead sjálfir hafa svarað þessu sem algjöru bulli og ítreka að þessar tölur séu búnar til með loftinu einu enda engin tölfræði frá þeim komin í þessari rannsókn.

Hvað græða menn á því að skella fram svona bulli án þess að vísa í heimildir? Ef vísað væri í heimildir, hvað græða menn þá á því að vísa í heimildir sem búið er að hrekja af þeim sem vita mest um málið?

Ég skil ekki svona málaflutning. Ég skil hvað SMÁÍS standa fyrir en ég skil ekki leik þeirra að halda að allir þeirra neytendur, fólkið sem borgar félagsmönnum samtakanna allar þeirra tekjur séu nískupúkar, þjófar eða hvað þeir vilja kalla hinn almenna neytenda.

Getur verið að SMÁÍS hræðist netið og milliliðalausu taktína sem er og mun ryðja sér til rúms sem ríkjandi þáttur verslunar á tónlist? Það gæti líka verið að þeir skilji ekki netið og sjái ekki þau fjölmörgu tækifæri sem þar eru fyrir hagsmunaðila. Netið er ekki bara vettvangur litla mannsins eða þeirra sem ætli sér að brjóta lögin og stela, heldur óplægður akur og hafsjór tækifæra. Það þarf bara að nýta tækifærin og ekki reyna að heimfæra það sem gert er í venjulegri plötubúð yfir á netið. Ef það er gert og ekki hugsað út fyrir kassann er alveg á hreinu að hugmyndin mun steypast til jarðar.

Annars er ég bara nettur.

Það er föstudagur, síðasti dagur sumars og því komin tími á smá hlýju.

Hún er öll hér í nokkra mínutna myndbandi.

Svo til að bæta við gleðina er hér nýtt lag með Sigur Rós

Sigur Rós - Hljómalind

[youtube v3e-Vrzibbk]

Sigur Rós að taka Njósnavélina í Culture Show á BBC í órafmagnaðri útgáfu.

Suma hluti má horfa á aftur og aftur og aftur og aftur.

Þetta er einn af þeim.

[youtube sgUAaHOM8W0]

Ég hvet alla aðdáendur góðrar tónlistar til að hlusta á þáttinn Íslenskar goðsagnir sem að fluttur var á Rás2 á sunnudaginn var. Annar þátturinn tók fyrir Karl Sighvatsson, hljómborðsleikara og organista sem lést 1991. Karl var í Flowers ,Trúbrot og Þursaflokknum svo dæmi séu nefnd og hugmyndasmiðurinn að baki Lifun sem að mínu mati er besta íslenska platan frá upphafi. Fyrsti þátturinn tók fyrir Rúnar Gunnarsson sem lést sömuleiðis langt fyrir aldur fram, Rúnar var einn af afkastamestu dægulagahöfundum þess tíma og samdi meðal annars Það er svo undarlegt með unga menn.

Þátturinn tekur sögu Karls fyrir, við heyrum sögur frá samferðarmönnum hans eins og t.d. Jónasi R. Jónassyni og Agli Ólafssyni. Vel gerðir þættir og mjög eigulegir.

Það er ekki oft sem ég sýni tilfinningar mínar útá við. Ég get jú öskrað og æpt í keppniskapi en ég er meira að tala um hinar fínni tilfinningar sem karlmenn eru þekktir fyrir að sýna ekki á almannafæri.

Í fyrsta skipti var þetta líka í kvikmyndahúsi. Augun vöknuðu í fullri alvöru og ég fékk gæsahúð sem ég gat engan vegin hrist af mér. Mér hefur aldrei liðið svona áður í myrkvuðum sal með fullt af ókunnugu fólki.

Ástæðan var einföld, ég var að horfa á Heima. Sigur Rósar myndin sem tekur fyrir tónleikaferðalagið þeirra frá síðasta sumri.

Ísland hefur aldrei litið svona vel út á hvíta tjaldinu, landslagið, húsin og fólkið bara öskrar á mann og svo þegar að tónlist Sigur Rósar bætist við er ekki annað hægt en að gleyma stað og stund.

Augnablikið sem fékk mig til að nánast færa mig í fósturstelling, stinga þumlinum upp í mig og líða eins og í móðurkviði var þegar að Starálfur byrjaði í fallegustu útgáfu sem ég hef á ævinni heyrt en útgáfan var órafmögnuð. Þegar ég í rælni horfði til vinstri sá ég að Jói var að upplifa nákvæmlega það sama.

Ég ætla aftur á myndina Heima í bíó, svo kemur hún út á DVD í byrjun nóvember ásamt tónlistinni í myndinni en þarna eru nokkur ný lög og svo nýjar útgáfur af eldri lögum. Það eru skyldukaup á L82.

[youtube KpQ6m2Qf918]

Góða helgi. Ég hleyp inn í helgina með Polyphonic Spree

[youtube 4SuGFctF0Mo]

Plata ársins í mínum huga er The Stage Names með Okkervil River. Platan er æðisleg og hefur ekki slakt lag að geyma.

Nýverið tróðu Sheff og félagar í Okkervil upp í þætti Conan´s O´Brien og tóku upphafslag plötunnar.

Ekki slæmt.

[youtube fvsjbsUjwoA]

Núna erum við að tala saman. ahhhh, allar minningarnar. 1989 að eilífu amen.

[youtube LmO825gwApo]

Þetta er eitt flottasta tónlistaratriði sem ég hef séð í spjallþætti, punktur. My Morning Jacket að taka Gideon af hinni frábæru Z með Boston Pops Orchestra.

[youtube AjLFG0i2_AE]

Uppáhaldið mitt á Airwaves 2006, klárlega.

[youtube biVrb8UecLc]

Menningarsumarið 2007 var formlega sett á föstudaginn. Það er víst ekki næg menning að sitja bara í sólinni og drekka bjór, þó sumum finnist það. Í kjólfötum var skundað í Laugardagshöllina (sem síðuskrifari hefur klifrað uppá) til að sjá Dúndurfréttir taka meistarastykkið The Wall með Sinfóníuhljómsveit Íslands (sá sem kallar sveitina Melabandið mun deyja hægum dauða í vítieldi Lúsifers).

Upplifunin þetta kvöld var langtum sterkari og meiri en ég átti von á. Gæsahúð á gæsahúð ofan var nokkurn veginn það sem ég upplifði trekk í trekk þetta kvöld, spilamennskan í heimsklassa og útsetningarnar frábærar. Sinfónían var hvorki í aðal né aukahlutverki, hún bætti við á réttum stöðum og dró úr þar sem ekki var þörf á henni. Mér fannst Ragnar í 2.fiðlu skara framúr, nokkuð ljóst að ferðin hans til Vínarborgar hefur borgað sig svo um munar.

Þegar barnakórinn mætti á svæðið out of nowhere í Another brick in the wall gapti ég hreinlega af hreinni undrun, þetta var snilldin ein.

Dúndurfréttir hafa innanborðs einhverjar bestu músíkanta Íslands bæði í spilamennsku og í söng. Pétur og Matti eru hrikalega góðir söngvarar og Einar, örvhenta leynivopnið úr Borgarnesi refsar gítarnum eins og engin sé morgundagurinn. Maðurinn er ekki hægt eins og Einar Bollason myndi segja.

Eina sem skyggði á annars frábæra tónleikaupplifun var sætisfélagi minn. Villi var hægra megin við mig og stóð sig vel, hallaði sér upp að mér á réttum augnablikum og leyfði sér að gráta þegar tilfinningarnar báru hann ofurliði. Vinstra megin við mig var aftur á móti týpa sem ég almennt gúddera ekki.

Dúndurfréttir eiga nefnilega ákveðin aðdáendahóp. Menn á aldrinum 30-40 ára sem allir hlusta á Rokkland, hafa allir ákveðnar skoðanir á tónlist og eru oftast bifvélavirkjar eða smiðir. Þetta eru menn sem hafa hátt, vita oftast ekkert hvað þeir eru að básúna um og eru almennt öðrum til kringum sig til ama. Einn slíkur maður var hliðina á mér, hann mætti vel kenndur og var með börnunum sínum augljóslega í þeim tilgangi að sýna þeim alvöru tónlist. Hann öskraði bravó, bravó bravissimó og SNILLINGAR og bað um óskalög. Hann bankaði í mig og benti mér á að það væri í góðu lagi að syngja með, hann bankaði svo aftur í mig til að segja mér að það væri í lagi að standa upp ef ég væri í fíling.

Þessi maður er fáviti. Núna veit ég afhverju Villi neitaði að sitja í endasæti, hann hefur lent í svona mönnum áðu.r

Skellum inn tveimur lögum af The Wall í flutningi Dúndurfrétta. Upptökurnar eru af tónleikum Dúndurfrétta í Borgarleikhúsinu fyrir nokkrum árum, þær eru flottar og vel það. Setjum inn opnunarlag plötunnar In The Flesh
? og svo samtímaklassíkina Comfortably Numb.

Dúndurfréttir - In The Flesh?

Dúndurfréttir - Comfortably Numb

Toppur sumarsins 2006 voru tvennir Belle & Sebastian tónleikar á nokkrum dögum. Hini fyrri á Nösu og hinir seinni í Bræðslunni á Borgarfirði eystri. Það þýddi fimm Belle & Sebastian tónleika undir belti á sex árum sem er bara vel þolanlegt.

Því er ekki úr vegi að skella B&S á síðuna.

The Model er eðallag, hvað þá live á Glastonbury.

[youtube J0307j2XmBQ]

Á mánudögum þarf hressleika. Til þess er ég hérna.

[youtube grYM3ej1tVs]

Ég hef aldrei verið mikill Manic Street Preachers maður en nýja platan þeirra er fá blússandi fína dóma þannig að maður þarf kannski að renna henni í gegn einu sinni eða svo og sjá hvað kemur útur því.

Fyrsta smáskífan af plötunni gefur líka virkilega góð fyrirheit enda fínasti slagari þar á ferð. Það sem gerir lagið svo enn betra að hlusta á og sérstaklega að horfa á er að Nina Persson, sú sænska gyðja og einhver sætasta stelpa tónlistarheimsins. Lagið er grípandi, sumarlegt meira að segja og svo fíla ég þegar að Nicky Wire kemur inní lagið á 2:48, hann er svalur gaur. Mér finnst nefnilega James Dean Bradfield hálf leiðinlegur.

Manic Street Preachers - Your love alone is not enough.

[youtube jyrJJxGWQ5g]

Á L82 gildir ein regla sem er föst. Þegar menn eru að undirbúa sig fyrir djammið, ertu að sturta sig upp, skella á sig eins og einu slifsi og kannski opna fyrsta bjórinn er alltaf sama lagið sett á full blast.

Eeeeviiilll Wooomannn! Jeff Lynn er nú meiri helvítis snillingurinn.

[youtube 2xphpdgQSOQ]

Þegar það er í manni smá leyfar af mánudagsblús er fátt betra en góð tónlist. Lyfin við mánudagsblús eru t.d. þessi.

[youtube a4HrGW1MeGo]

Í gær var stór dagur fyrir móður mína en þá fór hún á svið og tók lagið. Undirbúningur fyrir þetta atriði var búin að standa yfir í nokkra mánuði enda um stórafmæli að ræða hjá Rebekkustúku númer 7, Þorgerði þar sem móðir mín er stórt númer, stórvesír, stórmeistari eða hvað sem þetta heitir. Hún var formaður afmælisnefndar og því sjálfkrafa aðalnúmerið á afmælinu sem var haldið í gær.

Aðalnúmerið var að mamma kom ofan úr lofti í sérsaumuðum silkikjól sem hún skartaði eins og fegurðardrottning og byrjaði að syngja. Þeir sem þekkja Mömmu jóh vita að henni finnst ekki leiðinlegt að taka lagið og þarna var engin undantekning.

Hún kom eins og áður ofan úr rjáfri í stól skrýddan fjöðrum við ótrúlegt lófaklapp sem eitt og sér hefði getað rutt niður Berlínarveginn. Þegar hún var búin með eitt vers eða svo kom látúnsbarkinn úr salnum og byrjaði að syngja með henni. Bjarni Ara sjálfur var sem sagt kominn og söng með Mömmu Jóh. Þetta var ótrúlegt að sjá og gaman að sjá fínar frúr með maskarann niður kinnar grátandi af gleði og fínir herrar í kjólfötum með gæsahúð upp eftir öllu baki.

Eftir atriðið tók ég mynd af þeim saman baksviðs.

Hljómsveitin Who Knew tróð upp í Kastljósi í gær. Ef ég hefði ekki vitað betur hefði ég haldið að Wolf Parade væru að spila í sjónvarpinu.

Þetta eru vel spilandi strákar augljóslega undir áhrifum frá Wolf Parade. Það er allt í lagi að vera undir áhrifum hljómsveita sem maður hefur tekið sér til fyrirmyndar en það er einum of að taka allt sem fyrirmyndin gerir og skella í eitt lag ásamt töktum hljómsveitar meðlima og allt. Who Knew er klárlega ekki Wolf Parade tribute band.

Tóna aðeins niður Wolf Parade tendensinn og þá er þetta komið því þetta hljómaði ágætlega og drengirnir geta spilað.

Ég og Ari erum með sama mánudagsblúsinn. Erum ekki alveg tilbúnir í þennan dag en það er þá bara að vera beinn í baki og skriðtækla mánudaginn með tveimur fótum.

Við erum með sömu lausnina í þessu máli og hún er að hlusta á We´re from Barcelona. Myndin segir allt sem segja þarf.

Ég vil óska Smekkleysu og Grapewire mönnum innilega til hamingju með búðina sína. Þó hún selji bara eitt lag akkúrat núna er alveg á hreinu að þarna er komið alvöru tól sem ég er tilbúin að nota. Svo skemmir ekki fyrir að Earth Intruders er gott lag, virkilega gott lag. Og þetta segi ég sem er ekki einu sinni Bjarkar fan.

88 krónur fyrir lag er virkilega sanngjarnt fyrir eitt lag. Segjum að þetta verði normið að þá kostar 12 laga plata í kringum 1100 krónur sem er virkilega gott verð og eitthvað sem ég er til í að punga út fyrir. Kerfið er einfalt í notkun, ég get valið um AAC eða mp3 og stór plús fyrir þá er að ég get bæði valið um þetta tvennt sem og þrennsskonar skrár en ég get valið um 128 kbps, 256k bps og 320 kbps. Rúsínan í pylsuendanum er svo auðvitað að lögin hafa enga vörn, ekkert DRM á þessum bænum.

iTunes er ekki í boði á Íslandi nema í gegnum bakaleiðir og tonlist.is er ekki húsum hæf en þar er boðið uppá 192 kbps WMA skrá sem er með blússandi DRM og maður þarf að borga aukalega til að geta skrifað lögin til að hlusta t.d. á lögin sem maður var búin að kaupa í bílnum sínum. WMA virkar svo ekki á iPod sem er vinsælasti mp3 spilarinn en bæði AAC og mp3 virkar á iPod. Það er engin lausn að kóða WMA lög yfir í mp3 svo þau virki á iPod því þá tapast gæði, það tæpast gæði við að kóða lögin úr WMA yfir í mp3 og maður á ekki að sætta sig við það að varan sem maður keypti tapi gæðum við það að breyta henni svo maður geti nýtt hana almennilega. Það vandamál er úr sögunni hjá Grapewire.

Prufið Grapewire og kaupið lagið hennar Bjarkar. Prufið kerfið, sjáið hvað þetta er einfalt, hratt og sniðugt og styrkið þá svo þeim vaxi ásmegin.

Lifi samkeppnin og ég óska þess að sem flest af dóti komi þarna inn. Ég væri t.d. mikið til að Smekkleysu katalógin komi þarna inn enda eitthvað af plötum frá þeim sem ekki eru ekki lengur til, upplagið löngu búið. Það myndi lagast hér með.