Meðgangan mín hefur gengð eins og í sögu, ekkert vesen og ekkert sem þarf að fylgjast sérstaklega með. Lúxus vandamálið sem ég er að lenda í er að tíminn líður kannski helst til of hægt. Ég er tilbúin að takast á við þetta enda þýðir það að ég sé orðin pabbi þegar Heimsmeistarakeppnin í knattspyrnu fer að byrja.

Brjóstagjafarnámskeið er eitthvað sem nauðsynlegt er að fara á fyrir allar tilvonandi mæður og ágætt fyrir feður að fara með á. Fræðandi mjög að vita sem mest um Montgomery kirtlana og ekki verra að vita hvað maður skal gera ef að einhverjar stíflur skyldum myndast í hinum fjölmörgu leiðurum sem að liggja þarna út um allt. Allt þetta flókna apparat sem hefur aðeins þann eina tilgang að fæða barnið með þeim bestu næringarefnum sem völ er á. Líkaminn er ótrúlegt fyrirbæri, að minnsta kosti hjá konum. Það er einhvern veginn einblýnt á það hvað konan er merkilegt fyrirbæri en ekkert talað um að við karlmennirnir þurftum nú að koma að þessu, annars værum við ekki stödd þarna. Ánægjulegar 20 mínutur einhvern tímann í haust 2009 urðu til þess að ég er allt í einu staddur á þessu námskeiði og það má ekki tala niður.

Námskeið hannað sérstaklega fyrir verðandi feður er svo aftur á móti eitthvað sem verður að teljast sem vonbrigði ársins. Ég eins og svampur þarna mættur til að drekka í mig fróðleik um þær áskoranir sem að maður mætir í föðurhlutverkinu en fékk aumingjahroll upp eftir öllu bakinu um leið og sá sem hélt námskeiðið sagði orðin „Við erum bara hér strákarnir að spjalla saman”. Svo náði hann að gera orð eins og fjölskylda og uppeldi að leiðinlegum orðum sem maður átti hreinlega ekki að hlakka til eða njóta á nokkurn máta.

Toppnum varð svo náð fyrir viku síðan þegar ég skundaði á þriggja tíma glens sem kallast parakvöld í meðgönguyoga. Þrír tímar sem á blaði hljómuðu eins og eilífð en voru furðu fljótir að líða. Ekkert að því að læra á punkta á líkamanum sem gott að er nudda þegar fæðingin stendur yfir til að lina þjáningar og enn betra að læra öndunar aðferðir sem hjálpa manni að komast í gegnum erfiðasta hjallann á fæðingardeildinni.

En síðustu tvær mínuturnar urðu raunverulega eins og þrír tímar að líða þegar að yogakonan bað alla herrana í herberginu að para sig saman einn á einn. Menn sem aldrei höfðu hitt hvorn annan og áttu allt í einu að para sig saman, koma sér vel fyrir á dýnunni með teppi og kodda og svara tveimur spurningum til hvors annars.

Hvað hefur komið þér mest á óvart á meðgöngunni ? Og hvað hefur þér fundist ánægjulegast á meðgöngunni ? Þessu átti ég að svara fyrir framan bláókunnugann mann sem átti að horfa í augun á mér á meðan og hlusta.

Þarna fór ég langt út fyrir þægindakassann minn og átti moment sem ég mun aldrei eiga aftur með nokkrum manni.

Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom heim var að adda þessum nýja vini mínum sem vin á Facebook. Við áttum stund sem að engin getur tekið frá okkur.

Nýjasta plata þokkagyðjunnar Joanna Newsom er ekkert annað en yndisleg. Óli Jóh fær prik í kladdann fyrir að láta vita af þessari gleði.

Það er óþarfi að eyða orðum í gleðina, fegurðina og hressleikann sem hér er á ferðinni.

Joanna Newsom – Good Intensions Paving Company

Hann skilur illa hvernig ég nenni að hlusta á Serge þar sem ég skil ekki orð í frönsku og hann veit ekkert um Air, Daft Punk eða hljómsveitina sem í dag er tóndæmi dagsins.

Hljómsveit dagsins er hin frábæra sveit Phoenix sem hefur vensl við bæði Air og Daft Punk en tónlistin er af öðrum toga. Einn meðlimur Phoenix var í hljómsveit með Daft Punk liða og Phoenix spilaði á tíma sem hljómsveit Air, þegar að Kelly Watch The Stars reis sem hæst.

Hér er gleðilegt indiepopp í hávegum haft og eitt af lögum ársins 2009 er klárlega tóndæmi dagsins. Lagið Liztomania sem er opnunarlag hinnar frábæru Wolfang Amadeus Phoenix sem er fjórða stóra plata Phoenix.

Tóndæmi dagsins er þó ekki af plötunni sjálfri heldur órafmögnuð útgáfa af þessu frábæra lagi.

Látum samt upprunalegu útgáfuna fylgja í myndbandsformi og flash player fyrir þá sem geta ekki halað niður. Hér er verið að auka þjónustu til muna.

Phoenix -- Liztomania (Unplugged)

]]> http://gummijoh.net/2010/02/16/tond%c3%a6mi-dagsins-46/feed/ 1 http://gummijoh.net/2010/02/16/b-fyrir-bollu/ http://gummijoh.net/2010/02/16/b-fyrir-bollu/#comments Tue, 16 Feb 2010 10:08:37 +0000 Gummi Jóh http://gummijoh.net/?p=5824 Jólin eru fín og páskar líka en Bolludagur og helgin í kring um hann er bara svo miklu meira, því þá er allt með rjóma.

Bollukaffið hjá fjölskyldunni í ár var yndi. Ekkert verið að breyta út af vananum heldur einunigs boðið uppá sortir sem hafa sannað sig í gegn um þrjátíu ára lífsleið mína. Það er rjómi á öllu og engar afsakanir um jurtarjóma eða álíka gutl sem að konungborið fólk lætur ekki bjóða sér.

Eina undantekningin án rjóma á veisluborðinu eru tebollur, svona fyrir börnin.

Hér má líta sýnishorn af því sem borið var á borð úr náttúrulegu kæligeymslunni.

Þar er einfaldlega nóg að eiga nógu stórann penna og leyfa ímyndunaraflinu að taka við.

Pabbi og mamma hafa í raun enga afsökun, það var meira að segja hægt að panta þetta um helgar !

Hann getur og hefur samið fullt af góðum lögum.

Julian Casablancas, forsprakki The Strokes gaf út sína fyrstu sólóplötu í loks árs 2009. Platan Phrazes for the Young hefur almennt fengið góða dóma, kannski einna helst á Pitchfork sem að einkunnagjöfin er í lægri kantinum sem er bara eins og við var að búast.

Ég er að fíla þessa plötu, ég hefði eflaust sett hana á árslistann ef hún hefði komist fyrr að. En það þýðir ekkert að væla yfir því heldur verður maður bara að halda áfram að dansa.

Það er blússandi sítt að aftan elekrtó stemmning í tóndæmi dagsins. Eina sem gerir lagið nútímalegt er rödd Julians sem maður þekkir strax. Allir grípa að um sé að ræða söngvara The Strokes.

Þetta er hressandi.

Julian Casablancas – 11th Dimension

Því voru lög með þessari sveit notuð í næstum allar stiklur (trailera) sem ég man eftir frá barnæsku í sjónvarpinu, jafnvel gerðust dæmin svo gróf að lög með Yello voru notuð sem þemalög þáttar.

Sem betur fer hefur stiklunum fækkað á þessari öld enda ungt fólk komið til starfa hjá Sjónvarpinu sem margt hvert elur sama hatur á þessum lögum og ég. Sem betur fer.

Við kynnum til leiks tvö þekktustu lög Yello, en um leið þau tvö hötuðustu. Mótostportið og Handboltakvöldið með Loga Bergmanni  biðja að heilsa.

Þessi smávaxni maður sem andar New York bæði inn og út fékk í gær heiðursverðlaun á Golden Globe verðlaunahátíðinni. Scorsese er ekki bara þekktur fyrir myndir eins og Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas og The Departed heldur er hann einn af þeim mönnum sem hristi upp í Hollywood á þeim tíma sem akkúrat þurfti að hrista upp í kerfinu. Scorsese ásamt vinum sínum Coppolla, De Palma, Spielberg og George Lucas breyttu landslaginu eins og það var og hafði alltaf verið í þá Hollywood sem við þekkjum í dag.

Kvikmyndaverin réðu öllu og ekkert var skapað sem talist getur nema ef þeir hefðu ekki beitt sér fyrir því að breyta kerfinu. Kerfi sem að var svo rotið að bíóhúsin sýndu ekkert nema ef kvikmyndaverin leyfðu það. Þeir félagarnir voru allir komnir á spenann og byrjaðir að mestu að mala gull fyrir kvikmyndaverin en þeir dreifðu auðnum, og gerðu samninga þess efnis að þeir myndu ekki gera næstu mynd nema ef að þessi og hinn fengi að gera ódýru myndina sína og svo framvegis. Þeir eru margir leikstjórarnir sem skulda þessum mönnum mikið, menn sem allir unnu með þeim á sínum tíma og fengu það svo launað svo um munar.

Scorsese á alltaf sinn sess í mínu hjarta. Ekki fyrir allar hinar frábæru kvikmyndir heldur fyrir að hafa gert minn allra allra uppáhalds bút úr lagi að stórvirki í einhverri bestu senu sem má finna í þrekvirkinu Goodfellas. Scorsese tekur þar partinn úr Eric Clapton (Derek & The Dominos) laginu Layla sem aldrei er spilaður í útvarpi og alltaf klippur út í uppgjörssenunni frægu þar sem að De Niro og félagar eru búnir að losa sig við sína meðseku félaga í flugvallarráninu. Þessi sena er æði.

24 er byrjað að rúlla. Áttunda serían með Jack Bauer og þættirnir sýna engin þreytumerki. Þeir hætta vonandi ekki fyrr en það slokknar á sólinni. Sá sem segir að 24 sé orðið slappt þarf að hugsa sinn gang og íhuga að leita sér hjálpar, sálin í viðkomandi er dauð og hjartað rotið.

Það er staðreynd að engin hryðjuverkaárás hefur verið framkvæmd í Bandaríkjunum síðan að Jack Bauer kom fyrst á skjáinn. Menn þora hreinlega ekki í hann.